Over de weg naar Halloween

Oktober. De eerste volledige herfstmaand. Ook de griezelmaand. Al sinds ik kind was keek ik in oktober graag naar de griezelfilms die ze op tv gaven. En die traditie ben ik blijven houden. Tegenwoordig regelmatig ook met de dochter die meekijkt. Al kijkt ze liever naar de modernere horror dan de traditionele griezels.

31 oktober is het Halloween / Samhain. Ik vind het “commerciële feest” al even leuk als het heksenfeest. Beide zijn voor mij wel twee afzonderlijke zaken, al zijn ze ontstaan uit dezelfde geschiedenis. Halloween draait om het griezelfeest, om elkaar de stuipen op het lijf te jagen. Plezier maken. Ook in de decoratie in huis vind ik dat leuk. De oranje pompoenen, de zwarte kaarsen, de doodskoppen en griezels.

Verdwenen Johnny

Over doodskoppen gesproken, één van mijn oudste en mooiste Halloweendecoratie stukken is verdwenen, nergens meer te vinden in de kelder. Ik hoop dat hij alsnog opduikt. Ik heb iets gelijkaardigs gezocht op het internet en zag dat de Fun zo een doodshoofd met hoed op verkocht. Helaas was hij niet meer beschikbaar hier in de Fun bij ons in de stad. En op de webshop is hij ook uitverkocht. Dus laten we het er maar bij. Misschien duikt Johnny wel nog op als we het één en het ander verzetten in de kelder. Ik heb wel uit de Fun enkele andere decoratie stukken meegebracht. Pompoenvormige kaarshouders en een pompoen met een spookhuisje in.

Naast het griezelfeest heb je ook het jaarfeest gevierd door heksen (en andere): Samhain. In de periode tussen Mabon en Samhain voel je de herfst groeien. De energie voelt anders aan, minder speels dan in de zomer. Samhain is het laatste oogstfeest. Daarom maak ik van deze periode gebruik om stil te staan bij wat ik bereikt heb. Om bewust te worden van wat ik niet meer nodig heb en dit los te laten.

Oktober staat dit jaar meer dan andere jaren in het teken van loslaten. Begin oktober ben ik een nieuwe functie gestart, totaal iets anders dan het operationele van de dienst schade waar ik toch iets meer dan een decennium met passie heb gewerkt. Het was tijd om een nieuwe wereld te ontdekken binnen het bedrijf en een nieuw groeiproces te starten voor mezelf net als voor mijn collega’s. Gezien er nog geen vervanger is gevonden sta ik nog wel deels in mijn vorige functie. Dat maakt het loslaten zachter, ik laat het stap voor stap gaan als sta ik wel te popelen om me volop in de nieuwe wereld te storten.

Dus, ja, ik was over Samhain bezig. Naast de laatste oogst en de symboliek van het los laten, zijn er verschillende heksenstromingen die deze periode ook zien als een periode om de voorouders te eren. Je kunt het linken met naar het kerkhof gaan op één november. Dit doe ikzelf minder. Ik wacht niet op oktober of de aanloop naar Samhain. Ik eer mijn voorouders wanneer ik daar nood aan heb. We zijn toch ook alle dagen dankbaar voor het leven dan we leiden?

Mijn heksenplekje klaar voor Samhain

Zoals rond elk jaarfeest, en bij elke wijziging van seizoen, of wanneer ik er gewoon zin in heb. Heb ik niet alleen maar de versiering in het appartement veranderd, maar ook mijn heksenplekje (ik weiger het nog altijd altaar te noemen) aangepast met de elementen die voor mij passen bij de energie die bij Samhain hoort.

In de oude Keltische Cultuur werd de overgang van de zomerperiode naar de winterperiode gevierd. Ook was 1 november nieuwjaar. Dus 31 oktober oudejaarsavond. Omdat er geloofd werd dat de sluiers tussen de werelden op dat moment dunner was, en men bang was voor kwaadaardige zielen die onze wereld zouden binnentreden, droegen de Kelten maskers bij het vieren van de overgang.

Een ander gebruik was het organiseren van feestmaaltijden en bij het dekken van de tafel extra borden bij te zetten voor de overledenen. Er werd hun lievelingsmaaltijd voorgeschoteld. Voor het raam werden kaarsen geplaatst zodat de dierbaren hun weg naar huis terugvonden.

Ik ga nu mijn weg vinden naar een griezelfilm. Keep on frightening!

Wandeling in Rome

In het humaniora waren er elke twee jaar de GWP-projecten. In het zesde middelbaar was dat een reis naar Italië.

We hebben toen in Rome, Napels en Sorento enkele dagen en nachten doorgebracht. In die week was er net de omschakeling van winteruur naar zomeruur. De klok dus een uur vooruit schuiven. Een uur vroeger opstaan.

Maar, we hadden het foutief begrepen. Naar mijn herinnering had een leerkracht het ons foutief gezegd, maar dat debat gaan we niet meer openen. Conclusie, we hadden onze horloges een uur naar achter gezet. Waardoor we de daaropvolgende ochtend dus niet tijdig opgestaan waren.

Opeens hoorde we op onze kamerdeur kloppen. Een leerkracht onze naam roepen en vragen of we wilden opstaan en ons haasten. We gingen die dag het Vaticaan bezoeken. Wij ons dus in allerijl aangekleed en zonder ontbijt vertrokken. Door ons “overslapen” waren we later dan voorzien aan het Vaticaan waardoor er al een lange rij wachtende was. Je verloor er toen uren met aanschuiven en wachten om binnen te mogen. Als bijkomend gevolg heeft dit meegebracht dat een deel van de groep net buiten de aantallen viel die binnen mochten en het Vaticaan dus niet gezien hebben.

Of dat volledig ons fout was durf ik niet te zeggen, zij die niet binnen raakte waren degene die de hele reis constant hun zin deden en nergens tijdig waren. Maar, het was gemakkelijker om het te steken op die tien minuten later dat we vertrokken waren omdat die 4 meisjes te laat uit hun bed waren.

Bij het avondeten van die dag kwam dus de geschiedenisleraar in verongelijkte onschuld bij ons zitten. Hij vond het vervelend om net die tieners te straffen waar hij anders nooit last mee had, maar moest het wel doen. Als straf kregen we opgelegd dat we de volgende dag een uur vroeger moesten op staan om te voet naar het park te gaan dat we gingen bezoeken in plaats van met de metro. Een wandeling van veertig minuten ongeveer.

Wij vonden dit eigenlijk helemaal geen straf. Niet een van ons vier nam graag de metro in Rome. Veel te druk en te warm. Die wandeling was ook een zaligheid. De geschiedenisleraar, wij vier en nog twee mannelijke jaargenoten die ook om een of andere reden gestraft waren. Een groot contrast met het constant in de groep van 30 lopen, in lawaai en drukte.

Elke dag werden twee leerlingen gekozen om een opstel te schrijven over de activiteiten van die dag. En ja, net die dag was het aan ons. Lekker opgeschreven dat we de wandeling helemaal geen straf vonden.

Keep on smiling!