Weight Watchers

Mijn gewicht is altijd al een probleem geweest. Mijn relatie met voeding ook. Ik lust heel weinig. Een studie heeft uitgewezen dat je smaak zich begint uit te breiden vanaf je elfde levensjaar. Een andere wetenschappelijke studie zou bewezen hebben dat je tussen de tien à vijftien keer iets moeten proeven voor je echt oprecht kan zeggen dat je iets niet lust.

Wel bij mij heeft mijn smaak zich niet uitgebreid vanaf mijn elfde levensjaar, al moet ik wel toegeven dat ik nu al meer “lust” dan pakweg tien jaar geleden. Het andere is ook waar dat ik sommige voedingsmiddelen die ik vroeger graag at nu amper binnen krijg.

Als we het hebben over vijftien keer iets te proeven. Zo ver krijg je mij nooit. Het zal in mijn hoofd zitten, maar als ik éénmaal iets geproefd heb en het niet binnen kreeg kan ik er mij niet over zetten om het op een ander tijdstip opnieuw te proeven. Voedsel dat ik niet lust, krijg ik absoluut niet doorgeslikt. Er zijn ook etenswaren die ik niet walgelijk vind, maar ook niet lekker. Die kan ik dan wel opeten, maar ik kan het mij niet laten om een gezicht te trekken. Het is dus voor iedereen overduidelijk op dat moment dat ik liever op iets anders zou zitten knabbelen.

Komen er nog die voedingsmiddelen bij waarvan ik de smaak wel lekker vind maar mij niet kan overzetten hoe vies het aanvoelt in mijn mond. Zo zijn er aardbeien, sinaasappels, yoghurt met brokjes in, …

Het feit een klein pallet te hebben van voedingswaren die je binnen krijgt, maakt het niet gemakkelijk om je gewicht op peil te houden, en zeker moeilijk om je gewicht naar beneden te krijgen. Want de lekkere dingen zijn zoals bij veel kinderen niet de meest gezonde. Geef mij gerust alle dagen boterhammen met choco.

Eten is voor mij ook niet iets wat ik uit plezier doe. Het is gewoon een noodzaak om je lichaam brandstof te geven om te blijven verder gaan. Mij doe je geen plezier met een uitgebreid etentje, laat ons eerder langs de dijk gaan wandelen, of in het bos om een gezellig moment te hebben. Dat maakt dus ook dat de eindejaarsfeesten van 2020 voor mij eigenlijk leuke feestdagen waren. Door de lockdown mochten we niet met de hele familie zo goed als een hele dag aan tafel zitten. Mijn introverte kant, en mijn ik wil geen hele dag aan eten spenderen kant voelden zich opperbest.

Vroeger, in mijn jeugdjaren, heb ik een periode gehad dat ik mezelf overtuigde om niet te eten in bijzijn van andere mensen (anders dan mijn familie). Dat betekende dat ik op school, als we op het middaguur in de refter zaten, geen voeding tot mij nam. ’s Ochtends stond ik randje nippertje op om naar school te gaan, dus ik nam ook geen tijd om te ontbijten. Slechte gewoontes. Want daardoor kwam ik tussen 16u en 17u thuis en begon ik te eten, mijn ontbijt, mijn middagmal in een keer en rond 19u kwam het avondeten op tafel. In die jaren ben ik redelijk veel bijgekomen en ik was al niet van het magere type.

Toen ik in het vijfde en zesde middelbaar zat werd het allemaal rustiger in mijn hoofd, qua angsten. Ik kreeg ook echt vriendinnen (één waarover ik blogde) en vond de heks in mezelf. Waardoor ik van eten minder een probleem maakte. Ik at op regelmatige tijdstippen, ik fietste naar school. Op woensdagnamiddag fietste ik wel eens met E rond. En op die manier kwam mijn gewicht wel weer meer op peil.

Toen ik afstudeerde, startte de grote gewichts-JOJO. Sinds pakweg 2004 verdik ik en vermager ik geleidelijk aan, maar het is gewoon te veel. In 2012 heb ik denk ik mijn zwaarste gewicht gehad in mijn volwassen leven. In 2013 zijn mijn man en ik aan een dieet begonnen, kwam ik op -10 kilo. Na de feestdagen dat jaar was het diëten gedaan en ben ik altijd blijven schommelen in die ruimte van 10 kilo (bijkomen, afvallen, bijkomen, afvallen).

In 2018 werd bij mijn echtgenoot het barretsyndroom vastgesteld waardoor hij zijn voedingspatroon volledig moest wijzigen. Hij is de kok in huis, dus dat had ook effect op mij, toen ben ik dus zonder er moeite voor te doen gewicht beginnen verliezen. Puur omdat ons eten op aan andere manier (minder vet enzo) werd klaargemaakt. Na een tijd gaat de pijn over, werken de medicijnen en waag je je alweer aan frietjes en andere zaken. Met als resultaat geleidelijk aan weer op mijn hoogste gewicht.

Tussen 2018 en 2021 hebben we (heb ik) op verschillende manieren geprobeerd om gewicht onder controle te houden. Natuurlijk onder de omstandigheden die we de voorbije twee jaar allemaal meegemaakt hebben (de covid-kilo’s) is dat moeilijk.

In september vroeg een collega-vriendin mij om met haar mee te gaan naar de weight watchers workshops. Ik dacht, ik geef het de drie maanden promotieperiode. Sinds september tot nu ben ik nog niet veel kwijt, pakweg 3 kilo. Maar ik merk wel een andere verandering, één die het verliezen van gewicht langduriger zal maken.

Ik probeer op regelmatige tijdstippen te eten, in plaats van te proberen maaltijden over te slaan op momenten dat ik te veel stress heb. Ook het snoepen uit frustratie ben ik aan het afleren. Allemaal kleine overwinningen die ik zonder hulp nooit zou hebben geprobeerd. Intussen is de promo van drie maanden gratis verlopen. Vanaf deze maand ben ik een betalend lid van Weight Watchers. Het is niet goedkoop, maar ik merk dat het helpt, dus ik ga het nog enkele maanden blijven doen.

Met mijn echtgenoot hebben we afgesproken dat als ik onder een vastgesteld gewicht ben ik het zonder de hulp probeer. Uiteindelijke doel is gezonder te leven. En daar ben ik nu al naar op weg.

Foutieve trein

In een eerder blogbericht vertelde ik jullie dat ik als kind niet tijdig van de bus kon en daardoor compleet verloren geraakt ben. Gelukkig was er die vriendelijke mama die me mee nam naar huis en naar mijn ouders belde.

Je zou denken dat je na zo een avontuur geleerd bent. Wel mijn warrig hoofd heeft het nog altijd niet begrepen. Ondanks mijn perfectionisme en talent voor organisatie ben ik ook verstrooid. Ik ben dan ook een bron van tegenstrijdigheden en zo lopen er wel meer rond ;-).

De verstrooidheid uit zich in verschillende (herkenbare) gebeurtenissen. Zo kan ik in de hoofdzetel vertrekkensklaar staan, mijn badge in de hand hebben en ineens beginnen te zoeken naar mijn badge. Gelukkig is er altijd wel iemand die er me op wijst dat ik mijn badge gewoon vast heb. Ik ben ook de persoon die echt drie keer moet controleren of ik mijn wagen op slot heb gedaan, anders laat ik hem de hele tijd open.

En jullie kennen het wel, uit gewoonte in het station het perron op stappen zonder te kijken of het wel je trein is die toekomt. Telkens ik dat doe, zit ik in de verkeerde trein.

Eind jaren 1990 verhuisden we van het bruisende Brussel naar een dorp bij Denderleeuw. Voor die verhuis was de trein nemen een uitzondering. Een hele gebeurtenis bij een daguitstap (naar zee, of de zoo, …). Vanaf dat we daar woonden was de trein ons hoofdvervoermiddel (na de auto). Geen tram of metro te bespeuren. Als je de verkeerde metro neemt stap je de volgende halte (twee minuten later) uit, en binnen de vijf minuten heb je wel een metro in de andere richting. Bij de trein is dat niet het geval.

We woonden nog niet zo lang in Denderleeuw dat mijn mama en ik samen vanuit Brussel de trein naar huis namen. De stoptrein richting Zottegem. Dat dachten we toch. Na halte in Denderleeuw reed de trein ons stationnetje voorbij. En zo kwamen we in Haaltert terecht. Daar uitgestapt, naar het loket gegaan, en uitgelegd wat er gaande was. Kregen we een kaartje mee waar de term “verloren reiziger” op stond. Waardoor we natuurlijk zonder betalen de trein konden nemen die ons naar het juiste station zou brengen.

Een andere keer was ik op weg naar het werk. Ik moest overstappen in Denderleeuw. Bij het overstappen zat ik met mijn neus in een boek. Ik nam een trein richting Aalst in plaats van richting Brussel. Dan hebben we ook nog die keer dat ik in Brussel de trein naar Gent nam en niet had opgemerkt dat deze naar Brussel-Zuid rechtstreeks naar Gent reed. Dan sta je daar in dat station, een uur te verliezen omdat je trein retour net vertrokken is.

Keep on smiling

Over de weg naar Halloween

Oktober. De eerste volledige herfstmaand. Ook de griezelmaand. Al sinds ik kind was keek ik in oktober graag naar de griezelfilms die ze op tv gaven. En die traditie ben ik blijven houden. Tegenwoordig regelmatig ook met de dochter die meekijkt. Al kijkt ze liever naar de modernere horror dan de traditionele griezels.

31 oktober is het Halloween / Samhain. Ik vind het “commerciële feest” al even leuk als het heksenfeest. Beide zijn voor mij wel twee afzonderlijke zaken, al zijn ze ontstaan uit dezelfde geschiedenis. Halloween draait om het griezelfeest, om elkaar de stuipen op het lijf te jagen. Plezier maken. Ook in de decoratie in huis vind ik dat leuk. De oranje pompoenen, de zwarte kaarsen, de doodskoppen en griezels.

Verdwenen Johnny

Over doodskoppen gesproken, één van mijn oudste en mooiste Halloweendecoratie stukken is verdwenen, nergens meer te vinden in de kelder. Ik hoop dat hij alsnog opduikt. Ik heb iets gelijkaardigs gezocht op het internet en zag dat de Fun zo een doodshoofd met hoed op verkocht. Helaas was hij niet meer beschikbaar hier in de Fun bij ons in de stad. En op de webshop is hij ook uitverkocht. Dus laten we het er maar bij. Misschien duikt Johnny wel nog op als we het één en het ander verzetten in de kelder. Ik heb wel uit de Fun enkele andere decoratie stukken meegebracht. Pompoenvormige kaarshouders en een pompoen met een spookhuisje in.

Naast het griezelfeest heb je ook het jaarfeest gevierd door heksen (en andere): Samhain. In de periode tussen Mabon en Samhain voel je de herfst groeien. De energie voelt anders aan, minder speels dan in de zomer. Samhain is het laatste oogstfeest. Daarom maak ik van deze periode gebruik om stil te staan bij wat ik bereikt heb. Om bewust te worden van wat ik niet meer nodig heb en dit los te laten.

Oktober staat dit jaar meer dan andere jaren in het teken van loslaten. Begin oktober ben ik een nieuwe functie gestart, totaal iets anders dan het operationele van de dienst schade waar ik toch iets meer dan een decennium met passie heb gewerkt. Het was tijd om een nieuwe wereld te ontdekken binnen het bedrijf en een nieuw groeiproces te starten voor mezelf net als voor mijn collega’s. Gezien er nog geen vervanger is gevonden sta ik nog wel deels in mijn vorige functie. Dat maakt het loslaten zachter, ik laat het stap voor stap gaan als sta ik wel te popelen om me volop in de nieuwe wereld te storten.

Dus, ja, ik was over Samhain bezig. Naast de laatste oogst en de symboliek van het los laten, zijn er verschillende heksenstromingen die deze periode ook zien als een periode om de voorouders te eren. Je kunt het linken met naar het kerkhof gaan op één november. Dit doe ikzelf minder. Ik wacht niet op oktober of de aanloop naar Samhain. Ik eer mijn voorouders wanneer ik daar nood aan heb. We zijn toch ook alle dagen dankbaar voor het leven dan we leiden?

Mijn heksenplekje klaar voor Samhain

Zoals rond elk jaarfeest, en bij elke wijziging van seizoen, of wanneer ik er gewoon zin in heb. Heb ik niet alleen maar de versiering in het appartement veranderd, maar ook mijn heksenplekje (ik weiger het nog altijd altaar te noemen) aangepast met de elementen die voor mij passen bij de energie die bij Samhain hoort.

In de oude Keltische Cultuur werd de overgang van de zomerperiode naar de winterperiode gevierd. Ook was 1 november nieuwjaar. Dus 31 oktober oudejaarsavond. Omdat er geloofd werd dat de sluiers tussen de werelden op dat moment dunner was, en men bang was voor kwaadaardige zielen die onze wereld zouden binnentreden, droegen de Kelten maskers bij het vieren van de overgang.

Een ander gebruik was het organiseren van feestmaaltijden en bij het dekken van de tafel extra borden bij te zetten voor de overledenen. Er werd hun lievelingsmaaltijd voorgeschoteld. Voor het raam werden kaarsen geplaatst zodat de dierbaren hun weg naar huis terugvonden.

Ik ga nu mijn weg vinden naar een griezelfilm. Keep on frightening!