Wandeling in Rome

In het humaniora waren er elke twee jaar de GWP-projecten. In het zesde middelbaar was dat een reis naar Italië.

We hebben toen in Rome, Napels en Sorento enkele dagen en nachten doorgebracht. In die week was er net de omschakeling van winteruur naar zomeruur. De klok dus een uur vooruit schuiven. Een uur vroeger opstaan.

Maar, we hadden het foutief begrepen. Naar mijn herinnering had een leerkracht het ons foutief gezegd, maar dat debat gaan we niet meer openen. Conclusie, we hadden onze horloges een uur naar achter gezet. Waardoor we de daaropvolgende ochtend dus niet tijdig opgestaan waren.

Opeens hoorde we op onze kamerdeur kloppen. Een leerkracht onze naam roepen en vragen of we wilden opstaan en ons haasten. We gingen die dag het Vaticaan bezoeken. Wij ons dus in allerijl aangekleed en zonder ontbijt vertrokken. Door ons “overslapen” waren we later dan voorzien aan het Vaticaan waardoor er al een lange rij wachtende was. Je verloor er toen uren met aanschuiven en wachten om binnen te mogen. Als bijkomend gevolg heeft dit meegebracht dat een deel van de groep net buiten de aantallen viel die binnen mochten en het Vaticaan dus niet gezien hebben.

Of dat volledig ons fout was durf ik niet te zeggen, zij die niet binnen raakte waren degene die de hele reis constant hun zin deden en nergens tijdig waren. Maar, het was gemakkelijker om het te steken op die tien minuten later dat we vertrokken waren omdat die 4 meisjes te laat uit hun bed waren.

Bij het avondeten van die dag kwam dus de geschiedenisleraar in verongelijkte onschuld bij ons zitten. Hij vond het vervelend om net die tieners te straffen waar hij anders nooit last mee had, maar moest het wel doen. Als straf kregen we opgelegd dat we de volgende dag een uur vroeger moesten op staan om te voet naar het park te gaan dat we gingen bezoeken in plaats van met de metro. Een wandeling van veertig minuten ongeveer.

Wij vonden dit eigenlijk helemaal geen straf. Niet een van ons vier nam graag de metro in Rome. Veel te druk en te warm. Die wandeling was ook een zaligheid. De geschiedenisleraar, wij vier en nog twee mannelijke jaargenoten die ook om een of andere reden gestraft waren. Een groot contrast met het constant in de groep van 30 lopen, in lawaai en drukte.

Elke dag werden twee leerlingen gekozen om een opstel te schrijven over de activiteiten van die dag. En ja, net die dag was het aan ons. Lekker opgeschreven dat we de wandeling helemaal geen straf vonden.

Keep on smiling!

Twee en halve bus zonnecrème

Twee en halve bus zonnecrème hebben we opgebruikt in Kreta. Een zalige week vakantie achter de rug. S en ik, zonder de dochter want ze bleef in België bij haar grootouders.

Het voelde eerst raar om te vertrekken zonder haar, maar elke ouder met tieners zal begrijpen hoeveel deugd het ook kan doen. We hebben ze niet achter gelaten, ze wou gewoon niet meer mee. En om dan een tiener te verplichten en mee te sleuren, leek ons geen goed idee. Het zou voor niemand aangenaam geweest zijn.

Nooit meer via Eindhoven

We hadden onze reis in de zomer van 2020 geboekt, denkende dat de covid-19-crisis al achter de rug zou zijn. Geboekt via Tui.nl want op het moment dat we boekte konden we nog niet voor dezelfde periode boeken via Tui.be.

Waar we toen niet bij stilgestaan hadden is dat we sowieso via een Nederlandse luchthaven zouden moeten vertrekken in plaats van Zaventem of een andere Belgische luchthaven. Oorspronkelijk hadden we ook geboekt om naar Portugal te gaan, samen met onze dochter. Maar omdat ze niet meer mee wou hebben we omgeboekt en kwamen we uit om een resort in Kreta dat voor ons beide iets meer kostte dan wat de reis voor ons drie naar Portugal had gekost. We waren geen geld verloren dat vonden we oké.

Vertrek in Eindhoven rond 14.30 uur. Vooraf hadden we uitgezocht wat het ons zou kosten om vervoer aan te vragen dat ons thuis kwam ophalen en afzette bij de luchthaven. Het leek ons veel beter in Eindhoven parking te betalen en zelf te rijden. Door de Covid-19-maatregelen zeggen alle maatschappijen dat je best drie uur voor vertrek in de luchthaven bent in plaats van de welgekende twee uur. Ook al naar Griekenland kun je niet online inchecken, dus nog de wachtrij bijtellen aan de loketten om de boarding pass te bekomen. We moesten sowieso over de Brusselse en Antwerpse ring, dus zeker ruim genoeg genomen. Dit al heeft gemaakt dat we thuis tussen 8.30 uur en 9 uur vertrokken zijn, en toekwamen in het resort om 22u. Langer dan twaalf uur onderweg. Daarom nooit meer via Eindhoven.

Lang wachten op de bagage

In Iraklion aangekomen hebben we meer dan een uur gewacht op onze bagage. De eerste koffer kwam vrij snel, de tweede bleef ergens achter en kwam dus een uur later door. Gelukkig maar, want op dat moment denk je toch echt dat die in land van vertrek is blijven staan of verdwenen is.

Toch wel een mooie week gehad

We hadden vooraf niets gepland. Geen excursies of zo. De bedoeling was echt wel gewoon rusten en genieten van mekaars gezelschap. Overdag was het ook wel te warm om echt grote wandelingen te doen. En de zon was echt prikkend, ondanks het insmeren met zonnecrème toch lichtjes rode verbrande huid gekend.

Het zwembad was mooi, de ligbedden ruim verdeeld en we hebben nooit “te veel” volk bij elkaar gehad. Het water werd proper gehouden met zoutoplossing in plaats van chemische chloor, want dan ook het voordeel meebracht dat je amper onder gaat. Beetje zoals in de dode zee.

Zicht van op de kamer

Trappen en bergop

Bij aankomst werden we met zo een golfkarretje met onze bagage naar het gebouwtje gereden waar onze kamer was. En als snel begrepen we waarom. Het nadeel van een resort dat op een bergkam wordt gebouwd is dat je bergop en bergaf moest. Onze kuiten hebben dus extra spieren gekweekt met al de trappen die we hebben gedaan tijdens de week, en het bergop wandelen. Het zwembad lag op het bovenste verdiep van het resort net als onze kamer. Hoewel ik denk dat er nog paar gebouwtjes hoger lagen.

Om te gaan eten en voor de bar moesten we dus helemaal naar beneden. De laagste verdiepingen konden via een schamele lift, die toch ook wel af en to “out of order” stond.

Om naar het kiezelstrand te wandelen was het ook helemaal de berg af gaan. Hetzelfde om naar het centrum van het naast gelegen dorpje te gaan.

Avondwandelingen

Zoals eerder gezegd blijven we overdag in het resort voornamelijk aan het zwembad. Boeken lezen, water in gaan, rusten, muziek luisteren. Volledig genieten dus. Ook één of twee meditaties kunnen doen.

’s Avonds na het avond eten deden we wandelingen, naar het kiezelstrand of naar het dorp. Ook wel met het oog om op tijd terug te keren, want éénmaal de zon onder ging werd het snel donker. Schemertijd was beperkt. De maan verscheen al rond 17u dus daar had je wel de hele avond mooi zicht op.

Op onze wandeltocht naar het dorp kwamen we eerst voorbij één of twee restaurants/bars, dan een prachtig kerkhof, en dan terecht in een doodse straat waar ik niet in het donker wou lopen. Tien minuten verder stappen en je kwam terug in leven terecht aan een haven en de winkelstraten. Met een strand met zand in plaats van kiezels en verschillende eetgelegenheden. Allemaal winkeltjes met souvenirs, een beetje zoals in de straten rond de Grote Markt in Brussel.

Begraafplaats dat we tegen kwamen onderweg naar het dorpje.

Als we de andere richtig op wandelde, naar het kiezelstrandje in de omgeving. Kwam je ook uit op een stroom (rivier) die uitmond in de zee. Echt mooi klaar en zoet water. Iets verder had je dan het zoute warme zeewater. Zo klaar mooi water. Ik had er uren kunnen blijven zitten, was het niet dat de zon al begon onder te gaan en ik voor donker terug in het resort wou zijn. 

Rivier die uitmond in de zeee

Geen echte golden hour 

Het resort is gebouwd aan de ene kant van een soort baai dat zorgt ervoor dat je de zee ziet en dan vrij dicht bij bergen aan de overkant van het water. Ideale setting om een zonsondergang te zien en ook het bijbehorende gouden moment wanneer de zon net onder is en de horizon goud kleur. Alleen hebben we dit niet echt gezien, omdat er de hele tijd een soort mist in de bergen leek te hangen. We vermoeden door de branden die aan het woeden waren op het Griekse vaste land. Op de laatste avond, na een wandeling naar het kiezelstrand hebben we even kunnen genieten van mooie hemelkleuren als gevolg van de zonsondergang. 

Dichtste dat we bij Golden Hour gekomen zijn.

Eetprobleem

Waar ik het nog niet over heb gehad is het eten. Dat je geen culinaire hoogstand kan verwachten van een buffetrestaurant dat weten we al. Maar het eten was toch wel een probleem. Zo internationaal was de internationale keuken niet, en ook zeer weinig variatie. De eerste maaltijden had S geluk met de stukjes vis die er lagen, voor mij was het vooral gevogelte dat te eten viel. Wat echt lekker was was de aardappelpuree die we gedurende die week drie keer konden nuttigen. Ook als het gaat om desserts was het niet zo gevarieerd. IJsjes en wat rare gebakjes, heel soms chocomousse of kleine taartjes.

Het ontbijt was goed, maar ja, koffiekoekjes en American pancakes, daarmee overtuig je veel mensen.

In een all-inclusive formule heb je ook recht overdag om “snacks” te nuttigen. In de voormiddag kregen we elke dag wraps met kaas, hesp, sla en mayonaise aangeboden of minipistolets met Griekse dingen op en meloen. En in de namiddag lag er soms een stukje cake of een mini-donut of muffin en meloen. Daarnaast warme Griekse bladerdeeg gebakjes. Echt beperkt. De vraag is, is het daar altijd zo beperkt? Of kregen we een beperkt aanbod omdat ze maar op halve krachten werkten door de Covid-19-maatregelen? Geen idee.

Herinneringen 

Al bij al hebben we onszelf weer mooie herinneringen gegeven. Enkele mooie foto’s die verdwijnen in een cloud en af en toe eens terug zullen opduiken. Voor mezelf heb ik een Grieks vaasje gekocht. Voor onze puber een geluksuiltje. Ik heb ook de gewoonte van stenen en / of schelpen mee te brengen van op vakantie. De pot met stenen werd dus bij thuiskomst aangevuld met twee stenen van op het kiezelstrand in Kreta. 

Keien van op het kiezelstrand

De terugkeer

Bij de terugkeer werden we door het transfervervoer van Tui opgepikt en gedropt voor de luchthaven van Iraklion. Kleine luchthaven. Je kwam meteen in de file terecht aan de balies en kon amper bewegen. Het nadeel van verschillende bussen die tegelijk aankomen. De check-in ging gelukkig vlot. En éénmaal ingestapt in het vliegtuig zaten we toch wel op ons gemak. 

Terug aangekomen in Eindhoven hebben we ongeveer een half uurtje op ons bagage moeten wachten en algauw zaten we in de auto richting België terug.

Keep on smiling!

Straf uitzitten om er bij te horen.

In het zesde leerjaar heb ik eens een “straf” ondergaan gewoon omdat ik er eindelijk eens bij zou horen.

Tijdens een speeltijd besloten een paar kinderen van de klas een leerling uit te lachen omdat hij combat shoes droeg. Er werd hem van alles naar zijn hoofd geslingerd en hij mocht niet mee spelen met tikkertje. Ik deed niet mee, zit op een bankje te observeren.

De klasgenoot ging klagen bij de juf die de bewaking op zich nam. Waarop de juf belde en iedere leerling van het zesde leerjaar bij haar riep. We kregen een uitbrander en moesten allemaal de rest van de speeltijd tegen de muur gaan staan. Enkele leerlingen die ook niet mee hadden gedaan aan het gepest kwamen in opstand en zeiden dat ze er niets mee te maken hadden. De gepeste leerling zei dat dit klopte en ze mochten verder gaan voetballen. Ik reageerde echter niet en bleef bij de pestkoppen tegen de muur staan. Gewoon om er eens even bij te horen.

Aan het einde van de speeltijd gingen we in de rij staan. Gaf onze eigen juf ons ook nog eens een uitbrander. Onderweg naar het klaslokaal sprak combat shoe gast me aan en vroeg waarom ik tegen de muur was blijven staan. Ik kon geen reden verzinnen. Hij is toen wel nog tegen de juf gaan zeggen dat ik niet bij de pestkoppen zat om ervoor te zorgen dat ik niet nog eens straf moest schrijven ook. En toen pas voelde ik me een beetje alsof ik er bij hoorde, want iemand kwam voor mij op.

Keep on smiling!