Ziek

Ik had vorig weekend een paar blogconcepten in mijn hoofd zitten dat ik door de week zou schrijven. Gezien de lessen mindfulness coach er door zijn en ik wacht op het resultaat van het examen, heb ik toch terug wat meer tijd.

Maar zondagnacht besliste mijn lichaam er anders over. Rond 2 uur ’s nachts werd een emmer (om niet iedereen wakker te maken in het appartement, koos ik voor de emmer en niet het WC) mijn beste vriend, en die bleef dat tot de maandag namiddag.

Ik dacht, iets verkeerd gegeten dus zal wel vlotten. Eén dagje ziekte doorgegeven op het werk, en in mijn hoofd zou het dinsdag wel weer gaan. Wel dinsdag kon ik naar de dokter want ik voelde me helemaal niet goed. Fysiek als mentaal helemaal uitgeblust. Nog altijd misselijk, koortsig en pijn in mijn buik. En dat gevoel bleef de hele week. Eten, niet eten, water drinken, het veranderde niets aan dat lichaam dat zich ziek voelde.

Vandaag is de eerste dag dat ik me beter voel. Nog doodop dat wel. Maar ik ben al terug mens, en net iets meer aanspreekbaar ook. Met ineens downs waar alles rondom mij te veel wordt en ik terug misselijk ben. Maar het gaat over, gewoon even rustig proberen worden. En het schuldgevoel negeren.

Het schuldgevoel? Jeps, ik werk op de dienst schade van een verzekeringsmaatschappij. En met die verschrikkelijke overstromingen komt er ook verschrikkelijk veel werk op mijn collega’s af. En ik ben afwezig wegens ziekte. Dat zorgt dus voor een schuldgevoel. De voorbije jaren was mijn gemiddelde ziekteperiode 2 dagen per jaar (meestal migraineaanvallen). Nu ben ik voor de derde keer ziek sinds 2021 startte en dan ineens ook een volledige week. Een pech jaar dus.

But keep on smiling!

Onverwacht drukker

Je kent het wel. Zo een periode waar alles in een flow loopt en je tijd hebt voor van alles en nog wat. In zo een periode zat ik de voorbije weken. Werken, gezin, lessen, … En dan plots slaat het om en wordt het op het onverwachts drukker.

Zaterdag was ik aan het werken en S (mijn echtgenoot) was een tourtocht met de fiets gaan doen in Wetteren. Ongeveer vier uur gevorderd in mijn werkdag dat ik een bericht krijg van S dat hij is gevallen en het er niet goed uit ziet. Snel een oplossing bedenken want hij was met de auto tot in Wetteren gereden en kon dus niet terug rijden met zijn dikke pijnlijke pols.

Als je bij de gelukkige hoort met duurzame vriendschappen heb je wel altijd iemand om op te rekenen. Een vriendin is dus afgekomen om me naar Wetteren te brengen zodat ik met de auto van S en S zelf natuurlijk terug kon rijden. Ik ben hier dankbaar voor.

In Wetteren toegekomen stond S daar en ik zag meteen dat het serieus was. Dus wij naar spoed. Door de covid-19-maatregelen mag nog steeds alleen de patiënt binnen. Dus terwijl ze S aan het verzorgen waren (lees: laten wachten, wachten, scannertje, fotootje, wachten, wachten, …), heb ik 10 000 passen rond de parking van het ziekenhuis gedaan. Op bankjes gezeten. Op bankjes gelegen. Foto’s genomen, selfies genomen, gemediteerd en me verveeld. Om uren later huiswaarts te kunnen keren met een beplaasterde S.

En dan denk je, het is toch maar een vervelende gebeurtenis, hoe kun je het daardoor onverwachts drukker hebben? Wel, S kan en mag niet rijden met de auto, dus alle ritjes zijn voor mij. Woensdag moest S ook terug naar het ziekenhuis omdat zijn pols moest geopereerd worden. Op zo een dag doe je veel en niets tegelijk. Ik had een dag verlof genomen want werken zou er toch niet aan te pas komen. Het is eigenlijk voornamelijk ook weer wachten tot de operatie start en tot je nieuws hebt dat hij wakker is en wanneer je hem mag oppikken. Kort voor 11u ziekenhuis binnen, om 18.15 u. konden we terug huiswaarts.

Afwassen en de huishoudelijke taken die hij anders doet en die niet met één hand kunnen zijn ook voor mij. En op zo een momenten moet je natuurlijk keuzes maken en beslissen welke dingen je niet doet. Zoals een blog schrijven bijvoorbeeld. Nu toch wel tijd ervoor omdat ik al klaar zit te wachten tot de les start.

We zullen wel een tijdelijk ritme vinden in dit alles. En hopelijk verloopt het herstelproces van de pols vlot.

Keep on smiling!

Mediteren, ademhalingsoefeningen en snot.

Ik ben een cursus aan het volgen om Mindfulness coach te worden. Helemaal niet door mijn hekserij of zo. Maar gewoon omdat mensen coachen mijn functie is op het werk en ik dat ook buiten het werk wil kunnen. In bijberoep dan.

Eerst wil ik dat diploma of getuigschrift van mindfulness coach. Dan zou ik er ook graag nog loopbaancoach en stress- en burn-out coach bij doen. En vermoedelijk dat er later, eenmaal ik goed op dreef ben, nog andere volgen. Een beetje dromen mag, aan je dromen werken mag zeker ook.

Les tijdens EK

Ik heb intussen al twee keer drie uur les achter de rug. Donderdagavond. Tijdens de les leren we de wetenschap achter het gebeuren. De geschiedenis, maar ook de effecten op het lichaam een geest. Wat we ook doen is de verschillende vormen van mediteren leren kennen en uitvoeren. De niet spirituele meditatie wel te verstaan. Dus we proberen niet in een andere mentale staat te komen, het nirwana te bereiken.

Vorige week viel de les net samen met de voetbalmatch van de Rode Duivels op het EK. Grappig, je bent dan in een meditatieoefening en wordt uit je concentratie gehaald omdat je hoort roepen want die Belgen hebben toch wel gescoord. Het is verschieten als je ineens je echtgenoot vanuit de living hoort roepen, en dan ook andere bewoners in het gebouw. Maar we hebben het overleefd zonder te veel de slappe lach te krijgen.

Huiswerk

Bij les volgen hoort natuurlijk ook huiswerk. Huiswerk deze week was… ja inderdaad het mediteren en mindful zijn oefenen. We moesten dus elke dag 3 dingen bewust en zonder oordeel doen, 2 ademhalingsoefeningen en 2 meditaties. Ben je gemakkelijk verspreid over de dag veertig tot vijftig minuten mee bezig. Tijd dat ik echt heb moeten inplannen. Mindful zijn is op dit moment toch ook een beetje werken.

Wat er dan nog bij komt is dat de meditaties voor mindfulness  en de meditaties voor hekserij verschillend zijn. Ik kan niet zomaar zeggen dat ik gemediteerd heb. Want als ik als ritueel mediteer dan zit daar manifestatie bij, wat het sturen van gedachten is. Tegenover een meditatie voor de mindfulness lessen gaat het over los laten van gedachten. En je zou denken dat ik van al dat mediteren en mindful zijn helemaal zen ben. Maar het geeft me precies een beetje stress. Hahahaha. Ik vermoed omdat het nu echt van moeten is en ik het natuurlijk allemaal braaf en perfect wil doen zoals altijd.

Ademhalingsoefeningen en snot

Morgen opnieuw les en we moesten vandaag ongeveer onze bevindingen van de meditaties doorsturen naar de lesgeefster. Heb ik ook braafjes gedaan. Misschien zelf een beetje te eerlijk. Bij de ademhalingsoefeningen zit de oefening genaamd: Nadi Shodhana Pranayama of de wisselende neusgat ademhaling. Deze ademhalingsoefening activeert beide hersenhelften. Dat helpt om de balans tussen beide hersenhelften te verbeteren en ook balans te krijgen tussen je mannelijke en vrouwelijke energie. Is een leuke oefening, was het niet dat ik enorm last krijg van mijn oren, misschien duw ik mijn neusgaten te hard dicht, geen idee. Ik zie wel wat de lesgeefster reageert. Soms hoor je tijdens deze ademhaling ook dat er wat snot in je neus zit. Nog een positief effect is dat je hartslag verlaagt en je zuurstofgehalte stijgt.

De tweede ademhalingsoefening komt ook uit de yoga, de buikademhaling. Zorgt ervoor dat je stressniveau daalt, net als de lichamelijke spanning die je door stress krijgt. Je legt best een hand op je buik, zo een twee vingers onder je navel. Bedoeling was dat we ons maximaal aantal ademhalingen per minuut ook omlaag zouden krijgen. We ademen dus 4 tellen in, houden de adem 1 tel vast, ademen 6 tellen uit en weer 1 tel vasthouden. Ik heb de app Breathe geïnstalleerd. Kun je een bloem op dat ritme laten groter en kleiner worden, helpt enorm. Ik heb deze oefening deze week voornamelijk gedaan na de eerste ochtendrush op het werk. Ideaal om de adrenaline van de dagstart omlaag te krijgen en de rest van de werkdag gewapend aan te kunnen.

Dan zijn er nog de twee meditaties. De eerste is de Vipassana meditatie. Bedoeling is dat je de dingen ziet zoals ze zijn zonder oordeel. Een keuzeloze meditatie. Het helpt bij het los laten van gedachten. En tot slot was er nog de bodyscan die we moesten oefenen. Daarbij ben ik een keer in slaap gevallen. Deze meditatie doe je beter niet als je doodop bent. Je doet hem liggend en duurt toch wel een half uur. Wordt er helemaal rustig van. Deze meditatietechniek is bedoeld op je aandachtsspanne te versterken. Je maakt “verbinding” met je lichaam, wordt opmerkzaam voor spanningen die je vasthoudt in je lichaam, leert je lichaam beter kennen.

Benieuwd wat de les morgen brengt.

Keep on smiling!