Generalist

Op Instagram volg ik een paar life coaches. Zo ook studiodroom coaching. Onlangs plaatste ze een post waar ik mij vrij snel in herkende. Ik wist het niet tot ik haar post las.

Ze beschreef zichzelf als een creatieve generalist. Mooie term, die mijn aandacht trok dus ben ik verder blijven lezen. Wat bedoelde ze juist met deze term? Ze beschreef zichzelf als iemand die creatief is en nood heeft aan afwisseling. Eenmaal ze iets onder de knie heeft is het tijd voor iets anders. En dat gevoel heb ik ook. Daar herken ik mij volledig in.

Ik kan niet in één specifieke materie een expert worden. Ik ben eindeloos nieuwsgierig en leergierig. Ik wil van vanalles kennis hebben en die moet daarom niet ontzettend uitgediept zijn. Een beetje zoals een arts die er voor kiest om huisarts te worden en niet neurochirurg of elk andere medische specialisatie.

Door deze post te lezen besefte ik waar ik eind 2020 tegen aan liep, en ook waarom ik om de zoveel tijd echt wel nood heb aan iets anders. Ik kan er zelf een tijdsperiode op plakken, ongeveer 3 jaar.

Toen ik een drietal jaar werkte bij mijn vorige werkgever, ging ik op zoek naar een andere baan, er was wat misnoegdheid binnen het bedrijf, maar vooral ik had het allemaal gezien en wou iets anders doen.

Terecht gekomen in de verzekeringswereld waar ik schadebeheerder voor de woningverzekering werd. Daar een kleine vier jaar mee zoet geweest voor ik er een taak als “begeleider” bij nam. Zodoende kon ik mijn kennis rond woningverzekering blijven gebruiken om mij te verdiepen in het begeleiden en opleiden van mijn collega’s. Kleine drie jaar later ben ik coach geworden van het team waar ik al al die jaren in werkte.

Ik was coach van mijn “Dream Team” een top team, echt, stuk voor stuk super mensen. Bijna drie jaar lang hebben we samen aan dit team gebouwd, dat was de echte uitdaging voor mij gedurdende die periode. In 2020 was het team ER, ondanks de corona-crisis bleven we alles onder controle houden, deed iedereen zijn taak zoals het hoorde. De ideale werksituatie. De mensen waarmee ik over de onrust in mij sprak begrepen het dus niet helemaal. Ik miste namelijk afwisseling (ook al is het een afwisselende job).

Dus eind 2020 besloot ik mijn kans te wagen om coach te worden van een ander team, binnen onze dienst. Redelijk impulsief en met pijn in het hart. Want afscheid nemen van zo een mooi team is niet gemakkelijk. Als je een geïnvesteerde liedinggevende bent laat je medewerkers niet zo gemakkelijk los. Toch ik niet. En dan beseffen dat ik vaak zeg dat ik geen mensen-mens ben ;-).

Januari 2021, het begin van een nieuw hoofdstuk in het grote verzekeringsverhaal. En het is een uitdaging die mij af gaat. Langs de ene kant kan ik mijn coachervaring aanwenden om ook van deze groep (ook stuk voor stuk mooie mensen) stapsgewijs een Team te maken. Mijn nieuwsgierigheid en leergierigheid worden gevoed door de nieuwe materie die ik mij eigen wil maken zodat ik er weer een “specialisatie” bij heb en nog ruimere kennis kan ontwikkelen. Ik vind het zeer belangrijk dat je als leidinggevende weet waar je mensen mee bezig zijn, en je zelf in tijden van nood de handen uit de mouwen kan steken en kan helpen. Of op z’n minst een klankbord kan zijn en weet waarover het gaat. Een zoethouder voor de komende drie jaar? Misschien langer? Misschien korter?

Al moet ik toegeven dat de onrust op dat gebied nog niet helemaal gaan liggen is. Om de materie onder de knie te krijgen heb ik al drie dagen opleiding gevolgd. Zo echt een hele dag les door een “professor” type die het verhaal heel goed kon brengen, en mee geeft hoe de linken gelegd moeten worden enzo. Dagen die normaal heel vermoeiend zijn, maar mij om één of andere reden extra energie gaven. Na elke lesdag kwam er een gesprek met mijne man waarin ik aangaf dat opnieuw gaan studeren misschien ook wel iets is waar ik voor open sta. Enkel zou het in combinatie zijn met werken. Een voltijdse job, een tiener opvoeden en studeren… is dat wel haalbaar? Ik ben er diep over aan het nadenken. Weeg regelmatig alles af, en onderzoek alle opties die zich bieden.

Keep on smiling!

Over boeken denk ik

Als kind had ik niet veel gezelschap nodig. Nu ook niet, hoewel met die aanhoudende gezondheidscrisis en die maatregelen waar je zo weinig mensen kan zien begin je toch een beetje drang te krijgen naar andere gezichten. Maar ik geniet nog altijd enorm van die momenten alleen. Echt opladen doe ik dan.

Ik ben opgegroeid met twee zussen, telkens ongeveer 3 jaar tussen ons in. Vaak werd er dan met twee opgetrokken en viel de derde uit de boot. Ik vond dat niet erg. Ik herinner mij een moment dat ik in mijn kamer zat op mijn poef met het licht uit gewoon rustig te fantaseren. Mijn vader kwam binnen en schrok een beetje dat ik daar zo alleen zat, en vroeg of ik dat vaak deed. Ik zal maar een jaar of negen geweest zijn. Ja, ik deed dat wel regematig.

Er zijn ook gewoon dingen die ik liever doe zonder gezelschap, niet dat niemand mag weten wat ik aan het doen ben. Het is gewoon een moment om op te laden. Veel introverten zullen zich hierin wel herkennen. Als je met drie in een appartement woont met twee slaapkamers en open keuken/living, zijn de plaatsen beperkt om alleen te zijn. Ook dan lukt het meestal nog wel, zoals nu, terwijl ik dit blogbericht schrijf. De dochter ligt al in haar bed (zou moeten slapen maar ik hoor nog gerommel) en de man zit in de living naar de voetbal te kijken. Stilte in de slaapkamer dus.

Deze namiddag ben ik met mijn dochter naar het bos geweest, we hebben gemediteerd, verbinding gezocht met de natuur en onze tarotkaarten. Het was vooral een moment van ons twee, een moment van stilstaan en rust vinden. Toen we terug naar de auto stapte zei mijn dochter dat het nooit echt stil was, je hoorde op de achtergrond toch nog auto’s, en er was ook nog redelijk wat passage van lopers. Ze vond het heel moeilijk om het geruis buiten te sluiten. En dat is ook moeilijk, ik heb ook nog van die momenten waar ik er niet in slaag om al het geruis buiten te sluiten. Vaakt komt dit voor in die periodes waar het ook extreem luidruchtig is in mijn hoofd. Zo een periode heb ik achter de rug. Ik heb de rust te danken aan mijn week verlof, waar we sowieso niet veel gepland hadden en er ruimte is om regelmatig echt ontspanning op te zoeken.

Zo heb ik de eerste dagen paar keer echt ononderbroken kunnen lezen. Een vlot leesbaar boek, beetje melig en voorspelbaar, maar het verhaal had mij beet. En dat heb ik niet vaak met chicklits. Ik lees veel liever Fantasy waar je in andere werelden terecht komt, of Young Adult waar vreemde wezens heersen, of magie bestaat. Dat is pure escapisme. Soms moet je gewoon de volwassene uithangen zeker. Kort voor ik aan dit bericht begon te typen heb ik een vijftal minuten naar de boekenkast staan staren. Ze zit goed vol, en eerlijk het ritme waarop ik boeken koop is groter dan het ritme waarop ik ze lees. Mijne man zei deze voormiddag nog dat we met alle boeken die in de kelder liggen nog twee boekenkasten zouden kunnen vullen. Ze weg doen wil ik niet. Als we naar een huis verhuizen zal er ruimte genoeg zijn om ze allemaal in beeld te zetten. Komt wel.

Maar dus, ik heb een vijftal minuten naar de boekenkast zitten staren. Lezers zoals ik zullen het wel herkennen, nog in de roes van het pas uitgelezen boek op zoek naar iets dat je evenveel gaat innemen. En dan wil je het gevoel van dat boek nog niet kwijt, dus besluit je toch een dag of twee te wachten voor je aan een ander begint. Ik heb in de boekenkast een zestal boeken van Jill Mansel liggen. Drie dat ik mij zelf heb gekocht overlaatst met een actie. Van die drie heb ik “Je bent geweldig” in een vorige verlofperiode in enkele rukken uitgelezen. Toen begon ik aan een ander boek van Mansel en het boeide niet. Voorbije weekend ging ik langs bij mijn zus (coronaproof). Ik had haar het boek “Kalme Chaos” meegenomen zodat ze dat kon lezen, en ze gaf mij in de plaats nog enkele Jill Mansel boeken. Het boek dat ik deze week zo snel uit had was “Stuur me een berichtje”. Ik kan nog steeds de titel niet bij het verhaal plaatsen, al doet dat er niet toe. Ik kon dus niet meteen een ander boek van dezelfde schrijfster vast nemen, want zie dat ik hetzelfde voor had. Het probleem is, als ik aan een boek begin en dat neer leg omdat ik niet in het verhaal kan verdwijnen, dan vrees ik dat ik het nooit uitgelezen krijg.

Morgen dus nieuwe boeken zoektocht. En maandag weer aan het werk, dus misschien weer minder energie, tijd om te lezen. Zolang ik energie en tijd kan hebben voor de dochter en hare papa en soms voor mezelf is het oké.

Keep on smiling!

Brein in creatieve overdrive

Sterrenbeelden, erin geloven of niet? Vaak geloven we er toch in als het ons uit komt. Nu geloven of niet, als je zo naar de eigenschappen van je eigen sterrenbeeld kijkt denk je vaak: “dat klopt toch wel”.

Ik ben graag creatief bezig, maar soms gaat mijn brein in creatieve overdrive.

Zo zal je bijna overal terugvinden dat een persoon met het sterrenbeeld Vissen creatief is. Ik ben graag creatief bezig, maar soms gaat mijn brein in creatieve overdrive. Vaak gebeurt dit op momenten dat ik eigenlijk niet genoeg kans krijg/grijp om creatief bezig te zijn. En dit is zo een van die periodes. We zitten nu al meer dan een jaar in telewerk, waardoor in mijn job toch net iets minder ruimte is om creatief bezig te zijn, laat ons eerder zeggen ik moet anders creatief zijn, meer praktisch. Want het is telkens zoeken naar een oplossing om zaken digitaal te doen. Alles is beperkter en je kan niets groots aanpakken of met veel frivoliteit.

Een team-quiz is bijvoorbeeld maar een moment dat je samen vragen zit te beantwoorden op Kahoot, het zoveelste moment dat je ingelogd bent in een skype-meeting. Geen kans om er een volledig thema over uit te werken, om je te verkleden of attributen te maken om de vragen te vergezellen. Teambuilding momenten zijn vooral babbelmomenten. Je kan niet in een kring gaan staan en een warme douche geven, of onkunstmatig een complimentenronde doen. Het gebrek aan lichaamstaal is oogverdovend.

De creatieve kant die door mijn job wordt aangesproken is vooral de oplossingsgerichte kant: Hoe pakken we dit het beste aan? Wat kunnen we doen om dit te voorkomen? Hoe verbeteren we dat proces?

De andere creatieve kant voelt zich verwaarloosd, had zich op sterven gelegd in de gracht. Maar heeft nu het zonnetje gezien, is opgesprongen, heeft een liter water gedronken en appeltjes gegeten en zit nu te stuiteren zoals teigetje om aangesproken te worden. Ik zit te stuiteren om dingen te doen… maar mijn brein dat in creatieve overdrive zit slaagt er niet in om orde op zaken te brengen. In plaats van te plannen blijft het ideeën spuien zoals mieren die weg lopen uit het nest als je er op getrapt hebt. Het gaat alle kanten op. Totale chaos. Ik heb zin om te schrijven, haken, breien, diy’s te maken voor thuis, kleuren, schilderen (heb ik begod nog nooit gedaan), … en ga zo maar verder. Alleen de zin is er, maar de energie niet.

De werkdagen zijn stiekem langer geworden, de grens tussen thuis en werk is vervaagd.

Ondanks een jaar thuiswerk is ook de tijd er niet. De werkdagen zijn stiekem langer geworden, de grens tussen thuis en werk is vervaagd. Zo hard dat ik kortgeleden duidelijk een “streep” heb moeten trekken, voor mezelf en mijn gezin. Want de kamer werd te pas en te onpas binnen gewandeld en er werd op elk moment verwacht dat ik antwoord kon geven, ook al was er een vergadering gaande. Maar langs de andere kant ook, computer afgesloten, gedaan werkdag, maar toch nog mails blijven beantwoorden op de smartphone en whatsapp en sms-berichten. Tot zelf telefoontjes die nog bleven binnen komen en beantwoord werden.

En dat heb ik een halt toegeroepen. Het weer begint beter te worden, de temperaturen stijgen en de verwarming is niet meer broodnodig. Dus hier thuis een duidelijke regel: staat de deur open, kom binnen en stel je vraag. Is de deur gesloten dan is het niet storen. Ik heb tot de wintertijd om er iets anders op te vinden tegen dat de verwarming wel weer opgezet moet worden. Op werkgebied, app op mijn iPhone ingesteld die me aangeeft dat ik mijn minimum werkuren heb gewerkt, maar ook mijn maximum toegestaan, zodat ik er niet meer over ga. En wanneer de laptop is afgesloten is het werk ook afgesloten. Ik open de mailbox op mijn iPhone niet meer.

Deze maatregelen hebben er tot nu toe (sinds een week of twee) al voor gezorgd dat de onrust toch een beetje gaan liggen is. Dat ik tijd vind om te sporten, en toch net iets meer energie heb en minder migraines. Die migraines hebben zich ook wel opgelost door mijn headset (die we soms acht uur per dag op hebben door vergaderingen) om te ruilen door een Jabra speaker. Goeie kwaliteit, geen direct geluid in mijn oren (ze zijn me dankbaar) en geen echo voor de mensen waarmee ik in vergadering ben. Win win win.

Blijft natuurlijk de explosie aan ideeën en dingen willen doen.

Blijft natuurlijk de explosie aan ideeën en dingen willen doen. Stap één, volledig nieuwe blog begonnen, deze. Ik had al een WordPress, die heb ik er volledig afgegooid. Ging niet meer over wie ik ben of wat ik doe. Met deze nieuwe blog kan ik nog alle kanten op. Wil ik hier posten over mijn haakprestaties, dan doe ik dat in een rubriek daarvoor ingericht. Wil ik hier mijn bedenkingen noteren zoals deze hier, ook een eigen rubriek. Deze blog wordt dus waarschijnlijk een even grote duizendpoot als ikzelf. En niet beperkt tot één van mijn activiteiten. We zijn namelijk allemaal wezens die hier op aarde evolueren, en blijven groeien. Het zou anders maar saai zijn. En ik draag persoonlijke groei en ontwikkeling hoog in het vaandel.

Nu deze blog is een start. Een moment waar ik mezelf dwing om met één ding tegelijk bezig te zijn. Want dat brein in overdrive wil alles tegelijk doen, waardoor niets eigenlijk voldoening biedt. Dan krijg je scenario’s zoals deze:

– C neemt boek
– leest één bladzijde
– slaat boek toe
– zegt dat ze zich verveelt!
– neemt haakwerk in de hand
– haakt enkele steken
– is niet blij met wat ze haakt
– legt haakwerk terug weg
– neemt breiwerk
– breit enkele steken
– beseft dat ze eigenlijk niet wilt breien.
– legt breiwerk terug weg
– zet laptop op
– opent netflix
– start een serie
– wil eigenlijk geen netflix kijken
– slaat laptop toe
– neemt smartphone
– blijft eindeloos door de webshopapps gaan
– geef het op
– …

En we kunnen blijven door gaan. Dus nu heb ik me voorgenomen dat naast deze blog onderhouden; ik rustig op zoek ga gaan naar een haakwerk waar ik echt zin in heb en dat voltooi voor ik aan een ander begin.

Keep on smiling!