Mentale gezondheidspauze

Ik besloot eind vorige week om het aankomende verlengde weekend te verlengen met een extra verlofdag (eigenlijk anderhalve). Ik nam dus gisterennamiddag verlof, en vandaag. Morgen is het een feestdag en vrijdag is een brugdag. Ik ben dus vijf en halve dag werkvrij.

Wie vandaag of eerder deze week mijn outlookkalender heeft bekeken (alleen collega’s dus), zal de notatie “Mental health day” zien staan hebben in plaats van het gewoonlijke “VERLOF”. Ik noteerde “Mental health day” omdat ik deze extra verlofdag (anderhalve dag) echt nodig had voor mijn eigen psychisch en fysisch evenwicht. En niet omdat ik leuke plannen had voor deze week. Niets onaangenaam aan een mentale gezondheidsdag, rode draad door deze dag is ontspannen en herbronnen.

Een rustgevende herbronnende bewuste douche.

Foto door Arina Krasnikova op Pexels.com

Deze voormiddag ben ik iets langer in bed blijven liggen, terwijl dochter en echtgenoot de gewoonlijke dagroutine lieten plaatsvinden. Na het opstaan rustig in de zetel ontbeten en even tv gekeken. En dan was het tijd voor pure badkamer me-time: gezichtsmaskertjes, douchen met producten uit de Ritual of Hammam collectie (zalige geuren). Niet zo een gehaaste douche waar je je haar wast, inzeept, afspoelt, conditioner op doen, afspoelen en klaar. Nee, echt een rustgevende herbronnende bewuste douche. Zo een douche waar je geniet van het warme water dat over je lichaam stroomt, waar je extra aandacht hebt terwijl je je haar verzorgt met shampoo, afronden met een zalige body scrub. En zo ben je al snel halverwege de voormiddag.

De reden dat er in mijn outlookkalender “Mental health day” staat is simpel, omdat ik effectief een dag heb genomen om aan ontspanning en herbronning te werken. Ik had vandaag nodig om volgende week weer met nieuwe moed aan een nieuwe werkperiode te beginnen. Het moet niet onder stoelen of banken gestoken worden, de werkdruk is hoog, de omstandigheden zijn vreemd en dat vergt veel energie. Energie die helaas niet altijd opnieuw bijgevuld kan worden zonder er even tussen uit te glippen. En welk voorbeeld geef ik aan mijn medewerkers als ik blijf doorgaan, verander in een stresszombie en niet meer de ondersteuning kan geven waar ze recht op hebben.

In een eerder blogbericht vertelde ik dat ik de grens tussen werken en privéleven weer meer probeerde af te lijnen.

Foto door Meruyert Gonullu op Pexels.com

Mijn volgende verlof staat gepland in de maand augustus. Eigenlijk is dit nog ver weg om te blijven doorgaan zonder af en toe eens te herbronnen. En soms is een weekend niet voldoende. In een eerder blogbericht vertelde ik dat ik de grens tussen werken en privéleven weer meer probeerde af te lijnen. Wel verrassing, nu enkele weken later was deze grens weer aan het vervagen. Ik voelde mezelf terug negatiever worden, minder bestand tegen opmerkingen. Mijn vermogen om te relativeren werd ondermijnd door doemdenken. Creatief nadenken over processen wijzigde in: “we hebben het altijd zo gedaan”. Mails uit mijn werkmailbox bekeek ik opnieuw tijdens mijn avonduren (privétijd dus). Het schuldgevoel dat ik niet elk probleem heb kunnen oplossen bengelde weer boven mijn hoofd. Behalve een wandeling met collega’s, bewoog ik ook weer veel minder. En de snoepkast werd weer op mijn vraag aangevuld en was snel leeg. Ga zo maar verder. Deze neerwaartse spiraal kon toch niet blijven doorgaan tot augustus.

Het enige positieve dat ik nog deed was lezen en met mijn spiritualiteit bezig zijn. En nog altijd oog hebben voor de dochter en echtgenoot (misschien op een minder positieve manier?).

Ik kan het iedereen aanraden, neem af en toe een mentale gezondheidsdag.

Ik kan het iedereen aanraden, neem af en toe een mentale gezondheidsdag. Want mentaal moe zijn is een goede reden om even te stoppen en te herbronnen. Zo zorgen we er voor ons zelf toch voor dat we niet in burn out of dergelijke gaan.

Foto door Madison Inouye op Pexels.com

Wanneer zou je best zo een dag nemen?

Als je:

  • je overweldigt voelt;
  • gestresseerd bent;
  • concentratievermogen afneemt (zowel op het werk als thuis);
  • snel geïrriteerd geraakt (sneller dan normaal).

Anders omschreven, als je leven een bord zou zijn, waar de groenten, het vlees en de patatjes de secties van je leven zijn (werk, familie, sociaal leven, …) en je hebt het gevoel dat dat bord overvol ligt. Dan is het tijd om een pauze in te lassen en voor jezelf te zorgen. Natuurlijk zijn er momenten dat we ons gewoon wat minder voelen, dat zijn de normale ups & downs in het leven. De keuze om voor deze dagen een pauze in te lassen ligt in onszelf. We kunnen natuurlijk niet voor elke slechte dag even verlof nemen. 

Na het nemen van zo een mentale gezondheidsdag wil ik ervoor gezorgd hebben dat ik:

  • ontstressed ben;
  • mijn emoties terug onder controle heb;
  • ontspannen ben;
  • alles terug in het juiste perspectief kan zetten;
  • uitgerust ben;
  • en een stap kan terug zetten om alles te herevalueren.
Foto door Sam Lion op Pexels.com

Een heel programma voor enkele dagen, gelukkig hangt het allemaal wel een beetje samen. Eerlijk toegegeven, het is gemakkelijk aan te raden om verlof te nemen. Ik mag van geluk spreken dat ik in een sector werk waar ze redelijk gul zijn met het aantal verlofdagen per jaar. Als we er rekening mee houden dat een “groot verlof” 15 werkdagen is, dan kan ik eigenlijk 2 periodes “groot verlof” nemen per werkjaar. Mooi meegenomen. Gezien één keer drie weken verlof nemen voldoende is voor mij, en ik verder twee keer een weekje tijdens een schoolvakantie neem, is er nog voldoende ruimte over voor snipperdagen. Deze snipperdagen verdeel ik tussen verlofdagen die nodige zijn om iets in het privéleven te regelen en snipperdagen als “Mental health days”.

Over die dagen om in het privéleven iets geregeld te krijgen hebben we dan ook wel geluk bij mijn werkgever want sinds kort zijn we overgegaan naar een werkregime waar we, wanneer nodig en wanneer mogelijk, onze werkdag kunnen versnipperen. Een luxe privilege.

Ondanks bovenstaande privileges zou het toch wel een zaligheid zijn moesten onze werkgevers ons de kans geven om enkele keren per jaar een mentale gezondheidsdag te nemen zonder die dagen van onze verlofteller te moeten af geven. Een mooie investering in het welzijn van medewerkers.

Keep on smiling!

Scenario’s in je hoofd

Gisterenavond terwijl ik aan het lezen was kreeg ik een blogidee. Ik heb de moeite niet genomen om het snel te noteren, of in te geven in de notitie app in mijn iPhone. En nu zit ik hier te staren voor een leeg blogbericht, niet meer wetende wat ik wilde vertellen.

Hier kan ik twee zaken uit besluiten:

  • Ik moet dringend opnieuw leren de moeite te doen om ideeën neer te schrijven in plaats van te denken dat ik het wel een dagje kan onthouden.
  • Het is niet het juiste moment om de blog te schrijven die ik in gedachten had.

Over naar iets anders dan maar.

Wat hierboven staat doet mij toch aan iets denken, voornamelijk introverten zoals ik zullen zich in het volgende herkennen. Soms, als ik een “moeilijk” gesprek moet aangaan kan ik daar de nacht voordien over wakker liggen, en speel ik het gesprek in 100 verschillende scenario’s af in mijn hoofd. Dan probeer ik te onthouden welke de beste reactie uitlokte, wel beseffende dat de reactie van een door mij gecreëerde gesprekspartner komt en niet de persoon zelf. En op het moment van het gesprek zelf loopt er een scenario af dat niet voorgekomen is in die honderden die mijn nachtrust hebben verstoord.

Ik heb mezelf dus moeten leren om gepast te reageren, niet vanuit emotie, maar vanuit rede. Toen ik de allereerste keer solliciteerde om people coach te worden kreeg ik de feedback dat ik onvoldoende “ad rem” was om een goede people coach te zijn. Ik zou nooit genoeg mondelinge overtuigingskracht hebben om een heel team de juiste richting uit te sturen. Toegegeven, die allereerste keer dat ik people coach wou worden was ik er nog niet klaar voor, moest ik nog een heel groeiproces ondergaan.

Toen ik enkele jaren later eindelijk people coach werd had ik een enorme groei gemaakt, mijn communicatie skills waren er beter op geworden en ook nog een hele reeks andere softskills. Ik was niet meer dat verlegen meisje dat probeerde door te groeien. Ik had al een paar jaar een begeleidende rol, wat een mooie eerste stap is naar een leidinggevende rol. En ja, ik ben de juiste mensen tegen gekomen die in mij geloofde en er voor zorgde dat ik deuren begon te openen. Daar ben ik ook enorm dankbaar voor. Toch kreeg ik bij die sollicitatie te horen dat ik een a-typisch profiel had om people coach te worden. Een a-typisch profiel. Mooi woord. In die periode mocht ik beroep doen op een personnal coach om het allemaal werkbaar te maken voor mezelf.

Toch kreeg ik nog de opmerking dat ik net iets meer “ad rem” moest worden. Toen ik dit vertelde aan mijn personnal coach (een top man, veel van geleerd) reageerde die dat ik eerder die zaken als kracht moest gebruiken in plaats van als zwakte. Er is niks mis aan even stilte te laten tijdens een gesprek, of tegen een groep te zeggen dat je de opmerking meeneemt en er later op terug te komen. Eén van mijn grootste troeven als leidinggevende is dat ik kan luisteren, echt luisteren. Niet het horen wat er gezegd wordt om onmiddellijk te kunnen reageren. Ik ken een paar mensen die die skill ook eens wat meer onder de knie mogen krijgen.

Anyway, ik zie het leidinggeven niet als “Ik weet alles en ik zeg wat jullie moeten doen”. Ik maak deel uit van het team, heb gewoon andere taken, één van die taken is ervoor te zorgen dat elk teamlid zich op zijn plaats voelt, zich gehoord voelt en uitgedaagd wordt om het beste uit zichzelf te halen. Toegegeven niet altijd een gemakkelijke opgave, en soms moet je daar fluïde in zijn, af en toe moet je gewoon zeggen zo is het. En bij die momenten komt het dan voor dat ik achteraf van mijn eigen denk dat ik tekort schoot en beter zo of zo had gereageerd. Jullie weten wel, die momenten waar je achteraf wel die ene vinnige opmerking in je hoofd krijgt, of waarvan je weet dat een totaal andere reactie leuker of beter had geweest.

Keep on smiling!

Een goed gesprek

Een goed gesprek. Dat mis ik.

Ik heb het niet over de kwaliteit of de inhoud van het gesprek. Want goeie gesprekken heb ik regelmatig. Met mijn collega’s, met mijn gezin, met vrienden en familie. Via allerlei soorten kanalen. Telefoon (weinig, want ik bel niet graag), Skype, Whatsapp, FB-Messenger, live (vooral met het gezin dan of als we eens gaan wandelen onder vrienden/collega’s).

Wat ik mis is zo een onverwacht ongedwongen goed gesprek. Een gesprek dat onbewust start, met iemand waarvan je het niet verwacht. Zoals ze in films en series en boeken in scène worden gezet. Bijvoorbeeld je bent aan het werk in de hoofdzetel en gaat naar de coffeecorner of het cafetaria. Met een drankje in de hand zet je je ergens neer, en je merkt dat je iets gemeenschappelijks hebt met de persoon die in je directe omgeving zit. Zij is een boek aan het lezen dat je zelf onlangs gelezen hebt. Of heeft dezelfde sneakers aan, en je bent benieuwd of die ook veel te veel heeft uitgegeven bij aankoop.

Het gesprek kan ook starten in de trein: de persoon die over jou zit rolt op hetzelfde moment met zijn ogen omdat een tiener het nodig vindt zijn rugzak naast hem neer te smijten en er zo voor zorgt dat er geen zitplaats meer is. Of die persoon niest om dezelfde dame die voorbij komt met een te veel aan veel te dure parfum op. Of omdat ze net op hetzelfde moment als jij naar huis belt om te zeggen dat er vertraging is en de thuiskomst met 40 minuten wordt uitgesteld.

En het onderwerp maakt niet uit. Het kan verfrissend zijn, vrolijk, droef, zinloos, zinvol, leerzaam. Harten kunnen gelucht worden, roddels vertelt zonder kwaad, ongebroken geheimen gedeeld. Er kan schaamteloos gelachen worden om flauwe of vunzige moppen. Of geweend om ongedeeld verdriet.

Het gesprek kan zonder verplichtingen beëindigd worden of verwachting geschept. Het kan een start zijn van een hele reeks gesprekken, van een vriendschap die enkele pauzes of treinritten zal duren. Misschien wel maanden of jaren, wie weet de rest van ons leven. Zo een gesprek is welkom, na de COVID-crisis.

Keep on smiling!