Een goed gesprek

Een goed gesprek. Dat mis ik.

Ik heb het niet over de kwaliteit of de inhoud van het gesprek. Want goeie gesprekken heb ik regelmatig. Met mijn collega’s, met mijn gezin, met vrienden en familie. Via allerlei soorten kanalen. Telefoon (weinig, want ik bel niet graag), Skype, Whatsapp, FB-Messenger, live (vooral met het gezin dan of als we eens gaan wandelen onder vrienden/collega’s).

Wat ik mis is zo een onverwacht ongedwongen goed gesprek. Een gesprek dat onbewust start, met iemand waarvan je het niet verwacht. Zoals ze in films en series en boeken in scène worden gezet. Bijvoorbeeld je bent aan het werk in de hoofdzetel en gaat naar de coffeecorner of het cafetaria. Met een drankje in de hand zet je je ergens neer, en je merkt dat je iets gemeenschappelijks hebt met de persoon die in je directe omgeving zit. Zij is een boek aan het lezen dat je zelf onlangs gelezen hebt. Of heeft dezelfde sneakers aan, en je bent benieuwd of die ook veel te veel heeft uitgegeven bij aankoop.

Het gesprek kan ook starten in de trein: de persoon die over jou zit rolt op hetzelfde moment met zijn ogen omdat een tiener het nodig vindt zijn rugzak naast hem neer te smijten en er zo voor zorgt dat er geen zitplaats meer is. Of die persoon niest om dezelfde dame die voorbij komt met een te veel aan veel te dure parfum op. Of omdat ze net op hetzelfde moment als jij naar huis belt om te zeggen dat er vertraging is en de thuiskomst met 40 minuten wordt uitgesteld.

En het onderwerp maakt niet uit. Het kan verfrissend zijn, vrolijk, droef, zinloos, zinvol, leerzaam. Harten kunnen gelucht worden, roddels vertelt zonder kwaad, ongebroken geheimen gedeeld. Er kan schaamteloos gelachen worden om flauwe of vunzige moppen. Of geweend om ongedeeld verdriet.

Het gesprek kan zonder verplichtingen beëindigd worden of verwachting geschept. Het kan een start zijn van een hele reeks gesprekken, van een vriendschap die enkele pauzes of treinritten zal duren. Misschien wel maanden of jaren, wie weet de rest van ons leven. Zo een gesprek is welkom, na de COVID-crisis.

Keep on smiling!

Generalist

Op Instagram volg ik een paar life coaches. Zo ook studiodroom coaching. Onlangs plaatste ze een post waar ik mij vrij snel in herkende. Ik wist het niet tot ik haar post las.

Ze beschreef zichzelf als een creatieve generalist. Mooie term, die mijn aandacht trok dus ben ik verder blijven lezen. Wat bedoelde ze juist met deze term? Ze beschreef zichzelf als iemand die creatief is en nood heeft aan afwisseling. Eenmaal ze iets onder de knie heeft is het tijd voor iets anders. En dat gevoel heb ik ook. Daar herken ik mij volledig in.

Ik kan niet in één specifieke materie een expert worden. Ik ben eindeloos nieuwsgierig en leergierig. Ik wil van vanalles kennis hebben en die moet daarom niet ontzettend uitgediept zijn. Een beetje zoals een arts die er voor kiest om huisarts te worden en niet neurochirurg of elk andere medische specialisatie.

Door deze post te lezen besefte ik waar ik eind 2020 tegen aan liep, en ook waarom ik om de zoveel tijd echt wel nood heb aan iets anders. Ik kan er zelf een tijdsperiode op plakken, ongeveer 3 jaar.

Toen ik een drietal jaar werkte bij mijn vorige werkgever, ging ik op zoek naar een andere baan, er was wat misnoegdheid binnen het bedrijf, maar vooral ik had het allemaal gezien en wou iets anders doen.

Terecht gekomen in de verzekeringswereld waar ik schadebeheerder voor de woningverzekering werd. Daar een kleine vier jaar mee zoet geweest voor ik er een taak als “begeleider” bij nam. Zodoende kon ik mijn kennis rond woningverzekering blijven gebruiken om mij te verdiepen in het begeleiden en opleiden van mijn collega’s. Kleine drie jaar later ben ik coach geworden van het team waar ik al al die jaren in werkte.

Ik was coach van mijn “Dream Team” een top team, echt, stuk voor stuk super mensen. Bijna drie jaar lang hebben we samen aan dit team gebouwd, dat was de echte uitdaging voor mij gedurdende die periode. In 2020 was het team ER, ondanks de corona-crisis bleven we alles onder controle houden, deed iedereen zijn taak zoals het hoorde. De ideale werksituatie. De mensen waarmee ik over de onrust in mij sprak begrepen het dus niet helemaal. Ik miste namelijk afwisseling (ook al is het een afwisselende job).

Dus eind 2020 besloot ik mijn kans te wagen om coach te worden van een ander team, binnen onze dienst. Redelijk impulsief en met pijn in het hart. Want afscheid nemen van zo een mooi team is niet gemakkelijk. Als je een geïnvesteerde liedinggevende bent laat je medewerkers niet zo gemakkelijk los. Toch ik niet. En dan beseffen dat ik vaak zeg dat ik geen mensen-mens ben ;-).

Januari 2021, het begin van een nieuw hoofdstuk in het grote verzekeringsverhaal. En het is een uitdaging die mij af gaat. Langs de ene kant kan ik mijn coachervaring aanwenden om ook van deze groep (ook stuk voor stuk mooie mensen) stapsgewijs een Team te maken. Mijn nieuwsgierigheid en leergierigheid worden gevoed door de nieuwe materie die ik mij eigen wil maken zodat ik er weer een “specialisatie” bij heb en nog ruimere kennis kan ontwikkelen. Ik vind het zeer belangrijk dat je als leidinggevende weet waar je mensen mee bezig zijn, en je zelf in tijden van nood de handen uit de mouwen kan steken en kan helpen. Of op z’n minst een klankbord kan zijn en weet waarover het gaat. Een zoethouder voor de komende drie jaar? Misschien langer? Misschien korter?

Al moet ik toegeven dat de onrust op dat gebied nog niet helemaal gaan liggen is. Om de materie onder de knie te krijgen heb ik al drie dagen opleiding gevolgd. Zo echt een hele dag les door een “professor” type die het verhaal heel goed kon brengen, en mee geeft hoe de linken gelegd moeten worden enzo. Dagen die normaal heel vermoeiend zijn, maar mij om één of andere reden extra energie gaven. Na elke lesdag kwam er een gesprek met mijne man waarin ik aangaf dat opnieuw gaan studeren misschien ook wel iets is waar ik voor open sta. Enkel zou het in combinatie zijn met werken. Een voltijdse job, een tiener opvoeden en studeren… is dat wel haalbaar? Ik ben er diep over aan het nadenken. Weeg regelmatig alles af, en onderzoek alle opties die zich bieden.

Keep on smiling!

Over boeken denk ik

Als kind had ik niet veel gezelschap nodig. Nu ook niet, hoewel met die aanhoudende gezondheidscrisis en die maatregelen waar je zo weinig mensen kan zien begin je toch een beetje drang te krijgen naar andere gezichten. Maar ik geniet nog altijd enorm van die momenten alleen. Echt opladen doe ik dan.

Ik ben opgegroeid met twee zussen, telkens ongeveer 3 jaar tussen ons in. Vaak werd er dan met twee opgetrokken en viel de derde uit de boot. Ik vond dat niet erg. Ik herinner mij een moment dat ik in mijn kamer zat op mijn poef met het licht uit gewoon rustig te fantaseren. Mijn vader kwam binnen en schrok een beetje dat ik daar zo alleen zat, en vroeg of ik dat vaak deed. Ik zal maar een jaar of negen geweest zijn. Ja, ik deed dat wel regematig.

Er zijn ook gewoon dingen die ik liever doe zonder gezelschap, niet dat niemand mag weten wat ik aan het doen ben. Het is gewoon een moment om op te laden. Veel introverten zullen zich hierin wel herkennen. Als je met drie in een appartement woont met twee slaapkamers en open keuken/living, zijn de plaatsen beperkt om alleen te zijn. Ook dan lukt het meestal nog wel, zoals nu, terwijl ik dit blogbericht schrijf. De dochter ligt al in haar bed (zou moeten slapen maar ik hoor nog gerommel) en de man zit in de living naar de voetbal te kijken. Stilte in de slaapkamer dus.

Deze namiddag ben ik met mijn dochter naar het bos geweest, we hebben gemediteerd, verbinding gezocht met de natuur en onze tarotkaarten. Het was vooral een moment van ons twee, een moment van stilstaan en rust vinden. Toen we terug naar de auto stapte zei mijn dochter dat het nooit echt stil was, je hoorde op de achtergrond toch nog auto’s, en er was ook nog redelijk wat passage van lopers. Ze vond het heel moeilijk om het geruis buiten te sluiten. En dat is ook moeilijk, ik heb ook nog van die momenten waar ik er niet in slaag om al het geruis buiten te sluiten. Vaakt komt dit voor in die periodes waar het ook extreem luidruchtig is in mijn hoofd. Zo een periode heb ik achter de rug. Ik heb de rust te danken aan mijn week verlof, waar we sowieso niet veel gepland hadden en er ruimte is om regelmatig echt ontspanning op te zoeken.

Zo heb ik de eerste dagen paar keer echt ononderbroken kunnen lezen. Een vlot leesbaar boek, beetje melig en voorspelbaar, maar het verhaal had mij beet. En dat heb ik niet vaak met chicklits. Ik lees veel liever Fantasy waar je in andere werelden terecht komt, of Young Adult waar vreemde wezens heersen, of magie bestaat. Dat is pure escapisme. Soms moet je gewoon de volwassene uithangen zeker. Kort voor ik aan dit bericht begon te typen heb ik een vijftal minuten naar de boekenkast staan staren. Ze zit goed vol, en eerlijk het ritme waarop ik boeken koop is groter dan het ritme waarop ik ze lees. Mijne man zei deze voormiddag nog dat we met alle boeken die in de kelder liggen nog twee boekenkasten zouden kunnen vullen. Ze weg doen wil ik niet. Als we naar een huis verhuizen zal er ruimte genoeg zijn om ze allemaal in beeld te zetten. Komt wel.

Maar dus, ik heb een vijftal minuten naar de boekenkast zitten staren. Lezers zoals ik zullen het wel herkennen, nog in de roes van het pas uitgelezen boek op zoek naar iets dat je evenveel gaat innemen. En dan wil je het gevoel van dat boek nog niet kwijt, dus besluit je toch een dag of twee te wachten voor je aan een ander begint. Ik heb in de boekenkast een zestal boeken van Jill Mansel liggen. Drie dat ik mij zelf heb gekocht overlaatst met een actie. Van die drie heb ik “Je bent geweldig” in een vorige verlofperiode in enkele rukken uitgelezen. Toen begon ik aan een ander boek van Mansel en het boeide niet. Voorbije weekend ging ik langs bij mijn zus (coronaproof). Ik had haar het boek “Kalme Chaos” meegenomen zodat ze dat kon lezen, en ze gaf mij in de plaats nog enkele Jill Mansel boeken. Het boek dat ik deze week zo snel uit had was “Stuur me een berichtje”. Ik kan nog steeds de titel niet bij het verhaal plaatsen, al doet dat er niet toe. Ik kon dus niet meteen een ander boek van dezelfde schrijfster vast nemen, want zie dat ik hetzelfde voor had. Het probleem is, als ik aan een boek begin en dat neer leg omdat ik niet in het verhaal kan verdwijnen, dan vrees ik dat ik het nooit uitgelezen krijg.

Morgen dus nieuwe boeken zoektocht. En maandag weer aan het werk, dus misschien weer minder energie, tijd om te lezen. Zolang ik energie en tijd kan hebben voor de dochter en hare papa en soms voor mezelf is het oké.

Keep on smiling!