Anti-bucketlist

Iedereen kent een bucketlist, een lijst van dingen die je nog wil gedaan hebben voor een bepaalde leeftijd of voor je de volgende levensreis start. Bucketlisten kunnen veranderen naarmate je persoonlijkheid verandert, je nieuwe wegen in slaat en andere dingen ontdekt.

Een anti-bucketlist daarentegen zijn dingen die je liefst nooit wilt mee maken. Toen ik het idee kreeg dacht ik: “Ho, gemakkelijk! Dat is in twee minuten geschreven.” Maar eigenlijk heb ik er toch even moeten bij stil staan. En wat eigenlijk als een grappige lijst bedoeld was komt toch wel redelijk beladen over. Hier volgt de top 15 van dingen die ik nooit wil mee doen:

  • De begrafenis van mijn dochter bijwonen.
  • Scheiden.
  • Mijn nieuwsgierigheid verliezen en daardoor stoppen met leren en met mijn persoonlijke groei te stimuleren.
  • Blind worden voor de mooie dingen in het leven.
  • Vegetariër worden (zo ne goed doorgebakken steak is toch lekker).
  • The Mount Everest beklimmen (dienen berg ziet al genoeg af met al het volk dat er op loopt).
  • Bungee jumpen of skydiven.
  • Gaan zwemmen tussen de haaien (ik panikeer als ne goudvis in een aquarium naar me toe zwemt).
  • In de gevangenis terecht komen.
  • Een moord plegen.
  • Stierenvechten.
  • Gaan jagen.
  • Levende insecten eten (dode ook niet hoor).
  • Mijn rijbewijs terug afgeven.
  • Het leven te serieus nemen.

Zoals ik zei, toch een redelijk beladen lijst. Gelukkig dat grapjes dan alsnog kunnen.

Keep on smiling!

Mentale gezondheidspauze

Ik besloot eind vorige week om het aankomende verlengde weekend te verlengen met een extra verlofdag (eigenlijk anderhalve). Ik nam dus gisterennamiddag verlof, en vandaag. Morgen is het een feestdag en vrijdag is een brugdag. Ik ben dus vijf en halve dag werkvrij.

Wie vandaag of eerder deze week mijn outlookkalender heeft bekeken (alleen collega’s dus), zal de notatie “Mental health day” zien staan hebben in plaats van het gewoonlijke “VERLOF”. Ik noteerde “Mental health day” omdat ik deze extra verlofdag (anderhalve dag) echt nodig had voor mijn eigen psychisch en fysisch evenwicht. En niet omdat ik leuke plannen had voor deze week. Niets onaangenaam aan een mentale gezondheidsdag, rode draad door deze dag is ontspannen en herbronnen.

Een rustgevende herbronnende bewuste douche.

Foto door Arina Krasnikova op Pexels.com

Deze voormiddag ben ik iets langer in bed blijven liggen, terwijl dochter en echtgenoot de gewoonlijke dagroutine lieten plaatsvinden. Na het opstaan rustig in de zetel ontbeten en even tv gekeken. En dan was het tijd voor pure badkamer me-time: gezichtsmaskertjes, douchen met producten uit de Ritual of Hammam collectie (zalige geuren). Niet zo een gehaaste douche waar je je haar wast, inzeept, afspoelt, conditioner op doen, afspoelen en klaar. Nee, echt een rustgevende herbronnende bewuste douche. Zo een douche waar je geniet van het warme water dat over je lichaam stroomt, waar je extra aandacht hebt terwijl je je haar verzorgt met shampoo, afronden met een zalige body scrub. En zo ben je al snel halverwege de voormiddag.

De reden dat er in mijn outlookkalender “Mental health day” staat is simpel, omdat ik effectief een dag heb genomen om aan ontspanning en herbronning te werken. Ik had vandaag nodig om volgende week weer met nieuwe moed aan een nieuwe werkperiode te beginnen. Het moet niet onder stoelen of banken gestoken worden, de werkdruk is hoog, de omstandigheden zijn vreemd en dat vergt veel energie. Energie die helaas niet altijd opnieuw bijgevuld kan worden zonder er even tussen uit te glippen. En welk voorbeeld geef ik aan mijn medewerkers als ik blijf doorgaan, verander in een stresszombie en niet meer de ondersteuning kan geven waar ze recht op hebben.

In een eerder blogbericht vertelde ik dat ik de grens tussen werken en privéleven weer meer probeerde af te lijnen.

Foto door Meruyert Gonullu op Pexels.com

Mijn volgende verlof staat gepland in de maand augustus. Eigenlijk is dit nog ver weg om te blijven doorgaan zonder af en toe eens te herbronnen. En soms is een weekend niet voldoende. In een eerder blogbericht vertelde ik dat ik de grens tussen werken en privéleven weer meer probeerde af te lijnen. Wel verrassing, nu enkele weken later was deze grens weer aan het vervagen. Ik voelde mezelf terug negatiever worden, minder bestand tegen opmerkingen. Mijn vermogen om te relativeren werd ondermijnd door doemdenken. Creatief nadenken over processen wijzigde in: “we hebben het altijd zo gedaan”. Mails uit mijn werkmailbox bekeek ik opnieuw tijdens mijn avonduren (privétijd dus). Het schuldgevoel dat ik niet elk probleem heb kunnen oplossen bengelde weer boven mijn hoofd. Behalve een wandeling met collega’s, bewoog ik ook weer veel minder. En de snoepkast werd weer op mijn vraag aangevuld en was snel leeg. Ga zo maar verder. Deze neerwaartse spiraal kon toch niet blijven doorgaan tot augustus.

Het enige positieve dat ik nog deed was lezen en met mijn spiritualiteit bezig zijn. En nog altijd oog hebben voor de dochter en echtgenoot (misschien op een minder positieve manier?).

Ik kan het iedereen aanraden, neem af en toe een mentale gezondheidsdag.

Ik kan het iedereen aanraden, neem af en toe een mentale gezondheidsdag. Want mentaal moe zijn is een goede reden om even te stoppen en te herbronnen. Zo zorgen we er voor ons zelf toch voor dat we niet in burn out of dergelijke gaan.

Foto door Madison Inouye op Pexels.com

Wanneer zou je best zo een dag nemen?

Als je:

  • je overweldigt voelt;
  • gestresseerd bent;
  • concentratievermogen afneemt (zowel op het werk als thuis);
  • snel geïrriteerd geraakt (sneller dan normaal).

Anders omschreven, als je leven een bord zou zijn, waar de groenten, het vlees en de patatjes de secties van je leven zijn (werk, familie, sociaal leven, …) en je hebt het gevoel dat dat bord overvol ligt. Dan is het tijd om een pauze in te lassen en voor jezelf te zorgen. Natuurlijk zijn er momenten dat we ons gewoon wat minder voelen, dat zijn de normale ups & downs in het leven. De keuze om voor deze dagen een pauze in te lassen ligt in onszelf. We kunnen natuurlijk niet voor elke slechte dag even verlof nemen. 

Na het nemen van zo een mentale gezondheidsdag wil ik ervoor gezorgd hebben dat ik:

  • ontstressed ben;
  • mijn emoties terug onder controle heb;
  • ontspannen ben;
  • alles terug in het juiste perspectief kan zetten;
  • uitgerust ben;
  • en een stap kan terug zetten om alles te herevalueren.
Foto door Sam Lion op Pexels.com

Een heel programma voor enkele dagen, gelukkig hangt het allemaal wel een beetje samen. Eerlijk toegegeven, het is gemakkelijk aan te raden om verlof te nemen. Ik mag van geluk spreken dat ik in een sector werk waar ze redelijk gul zijn met het aantal verlofdagen per jaar. Als we er rekening mee houden dat een “groot verlof” 15 werkdagen is, dan kan ik eigenlijk 2 periodes “groot verlof” nemen per werkjaar. Mooi meegenomen. Gezien één keer drie weken verlof nemen voldoende is voor mij, en ik verder twee keer een weekje tijdens een schoolvakantie neem, is er nog voldoende ruimte over voor snipperdagen. Deze snipperdagen verdeel ik tussen verlofdagen die nodige zijn om iets in het privéleven te regelen en snipperdagen als “Mental health days”.

Over die dagen om in het privéleven iets geregeld te krijgen hebben we dan ook wel geluk bij mijn werkgever want sinds kort zijn we overgegaan naar een werkregime waar we, wanneer nodig en wanneer mogelijk, onze werkdag kunnen versnipperen. Een luxe privilege.

Ondanks bovenstaande privileges zou het toch wel een zaligheid zijn moesten onze werkgevers ons de kans geven om enkele keren per jaar een mentale gezondheidsdag te nemen zonder die dagen van onze verlofteller te moeten af geven. Een mooie investering in het welzijn van medewerkers.

Keep on smiling!

Persoonlijke zoektocht

Op één of andere manier zijn we allemaal ergens wel bezig met spiritualiteit. Zelf een atheïst, die niet in opperwezens gelooft heeft een spirituele kant die misschien minder grondig aanwezig is dan bij andere.

In België heeft een gezin vaak een Rooms Katholieke oorsprong, waar spiritualiteit vooral ervaren wordt door de toepassing van de bijbel, het naar de kerk gaan en het volgen van de verschillende eucharistievieringen. We hebben net nog Pasen gevierd. De herrijzenis van Jezus Christus. De Paashaas heeft dit weekend bij menig kind in de tuin, woonkamer, slaapkamer, keuken paaseieren verstopt. Met rieten mandjes in de hand werd er naarstig gezocht naar al dat lekkers. Om de herrijzenis van Jezus te vieren met onze kinderen grijpen we terug naar een geschiedkundige gebeurtenis die voor de geboorte van Jezus zijn oorsprong vond.

Waar komt de Paashaas vandaan?

Google maar eens “Waar komt de Paashaas vandaan?”. Ik heb genoten van de lectuur in ieder geval. Zoals bij vele “bijverschijnselen” bij feestdagen is het vaak een mengeling van heidense gebruiken en katholieke feesten. Zo vond ik bij mijn zoektocht naar de herkomst van de Paashaas een verhaal rond de Godin Ostara. Volgens dat verhaal zou een klein meisje een gewond volgetje hebben gevonden, om het te kunnen redden bad ze tot Ostara om hulp. De toegesnelde Godin zag dat het vogeltje niet te genezen viel en veranderde het in een haas. De Godin vertelde aan het meisje, dat éénmaal per jaar deze haas terug zou komen om gekleurde eieren te leggen.

Bovenstaande vind ik één van de mooiste versies, ook een versie die aantoont dat de Germaanse stam waar dit verhaal zijn oorsprong zou vinden in wedergeboorte geloofde. Een vogel komt terug als haas.

Als je verder graaft zal je nog verschillende mythes terugvinden. Na het lezen van de verschillende mythes maakte ik mij nog steeds de bedenking waarom de paashaas of paas klokken verbonden zijn aan Pasen? Daarover vond ik dan toch een artikel op een Nederlandse website. Al mogen we niet alles zomaar geloven wat er op het internet staat, het is niet de moeite waard om zwaar wetenschappelijk onderzoek te doen en de geschiedenisboeken uit te pluizen, toch? Het is maar de Paashaas, net zoals de Sint iets wat onze ouders gebruikte om het leven wat meer kleur te geven. En om die reden geven we het ook door aan onze eigen kinderen en gaven ons grootouders het door aan onze ouders, en ga zo maar generaties verder.

De meeste plaubisele uitleg lijkt mij dat dit het werk is van de zendelingen die vroeger op pad werden gestuurd om de heidenen te bekeren tot het Christendom. In een poging tot het bekeren werden Heidense en Christelijke rituelen gecombineerd.

Mijn 14-jarige dochter is op spirituele zoektocht.

Wat een uitleg om te komen aan wat ik effectief wilde vertellen vandaag. Mijn 14-jarige dochter is op spirituele zoektocht. Na haar geboorte hebben we de keuze gemaakt om haar te laten dopen, echter op haar zes jaar mocht ze zelf kiezen of ze haar eerste communie deed of lentefeest. Ze heeft dus twee maal lentefeest gedaan en volgde in de lagere school Zedenleer. Voor een stuk onze keuze omdat ik het onnodig vond om haar op jonge leeftijd een geloof op te leggen. We leven in de vrije Westerse wereld, en keuze van geloof is één van deze vrijheden. Of zou dit toch moeten zijn.

Ik heb een Katholieke opvoeding genoten, deed mijn eerste communie (2 keer) en mijn plechtige + vormsel. Ons mama was cathechiste en papa was ook actief in de kerk. We zongen mee in het kerkkoor. Op zatervoormiddag repetitie en op zondag de mis zingen. We gingen dus wekelijks naar de kerk. Dat veranderde toen we vanuit het Brusselse Laken vertrokken en in Oost-Vlaanderen gingen wonen. Er werd niet meer zo vaak naar de kerk gegaan, we maakte geen deel meer uit van het kerkkoor, …

Als er een opperwezen bestaat die ons de juiste richting moet uitwijzen, dan is dat een verdomd gruwelijk wezen, een psychopaat!

Rond mijn 16 jaar, midden in de puberteit, een periode waar ik veel in vraag stelde begon ik interesse te krijgen in andere godsdiensten, geloven, spirituele dingen. Ik heb toen veel gelezen over het boedhisme, hindoeïsme, … . Na een tijd kwam ik Wicca tegen, een natuurreligie die in de jaren 1950 werd gepopulariseerd door Gerald Gardner. Zeer interessant, maar ik kon mij er nog niet in vinden. Wicca is net zoals het Boedhisme, het Katholisisme, en andere een georganiseerd geloof met regeltjes en verplichtingen tot gevolg, waarin het vereren van een God, Godin of beide of meerdere Goden nog steeds een belangrijke rol spelen. En net daar kon ik mij niet in vinden. Als er een opperwezen bestaat die ons de juiste richting moet uitwijzen, dan is dat een verdomd gruwelijk wezen, een psychopaat!

Een deel van de moderne Wicca had mij wel voor zich gewonnen, het deel waar je samen leeft met de natuur, waar energie een grote rol speelt. Zo kwam ik ook terecht bij het Paganisme en nog andere soorten natuurrelegies. Uit al die verschillende stromingen neem ik de zaken die het beste bij mij passen als individu. Ik deed aan Mindfullness nog voor het in de mode was om mindfull te zijn. En dat wou ik voor mijn dochter ook. Niet dat ze eclectische heks werd (om het toch maar een stempel te geven) maar dat ze haar eigen spirituele weg vond/vindt, door gebruik te maken van de invloeden van de verschillend religies, zijnde het Godvereringen, natuurvereringen, volledig ongelovig zijn. Het maakt niet uit, zolang ze de kans krijgt om uit te groeien tot de persoon die ze wil zijn.

Dus heb ik haar een eigen dek tarotkaarten cadeau gedaan.

Onlangs lagen we samen in mijn slaapkamer tv te kijken, hare papa was voetbal aan het kijken in de woonkamer. Vaak zijn dat ook momenten waar de mama-dochter babbels onstaan en ik meer te weten kom over wat er in de mooie hoofdje van haar rond gaat (ja ik weet het, elke mama vindt haar eigen kinderen mooi, maar ik heb echt wel een knappe dochter, hahaha). Zo kwam ons gesprek ineens uit bij Astrologie, ze had een app geïnstalleerd die de daghoroscooop aan geeft. Ik vertelde haar dat ik mij ooit verdiept had in de astrologie. Door er verder over te babbelen kwam het gesprek ineens uit bij mijn Tarot-kaarten, die ik haar toonde. Ik heb haar dan ook wel moeten uitleggen dat ze ze

niet mocht aanraken om vermenging van energie tegen te gaan. Ze vertelde toen dat ze daar wel wou leren mee om gaan en meer over wou te weten komen enzo. Dus heb ik haar een eigen dek tarotkaarten cadeau gedaan. Eigenlijk twee, de basis Riders Waite Tarot, maar ook één voor de Moderne Heks. De tekeningen zijn leuker en misschien voor haar jonge geest makkelijker te interpreteren.

Nu is het hopen dat het tijdens mijn week verlof volgende week toch maar wat mooi weer is, dat we de natuur kunnen in trekken en ik haar kan vertellen over de energie van zichzelf en van de natuur die de tarot kaarten nodig heeft om als goede raadgever met haar mee door het leven te gaan. Al ben ik mij bewust dat ze er waarschijnlijk ook speels mee zal om gaan en dat ik op TikTok vermoedelijk filmpjes ga zien verschijnen waar ze waarzeggertje speelt enzo. Ach dat mag. Hoe meer ze de kaarten in de hand neemt hoe beter ze haar leren kennen. En wanneer ze dan echt hun raad nodig heeft zullen ze helpen.

En voor de pessimisten die dit lezen. Mijn leven als heks is afgedekt gebleven voor haar, mijn spirituele beleving is van mij persoonlijk noch mijn man noch mijn dochter werden beïnvloed. Dus de aantrek van mijn dochter naar deze spirituele weg werd haar niet ingeprent door mij. De keren dat ze als peuter/kleuter mee was naar een paranormale beurs zullen niet de grote invloed zijn geweest. Ze zit nu op een katholieke school waar ze enkel Rooms Katholieke Godsdienst kan volgen, en nog maakt ze haar vrije keuze over wat ze wil. Indien ze mij vraagt om mijn spiritualiteit te delen zal ik dit natuurlijk doen, want dat zijn kwaliteitsmomenten met je kinderen dat elke ouder wel wil hebben.