Ik ben een heks

In een van mijn eerste blogberichten vertelde ik dat ik mijn heks zijn, mijn spirituele leven lang heb afgeschermd voor echtgenoot en dochter, uitzondering van enkele Paranormale beurzen waar ze mee naar toe moesten. Dat was een bewuste keuze omdat ik denk dat iedereen de kans moet krijgen om zijn eigen weg te kiezen. Langs de andere kant had ik ook nooit nood om mijn heks zijn met andere te delen.

Foto door Joy Marino op Pexels.com

Ik draag al jaren een pentacle aan mijn ketting, dus de mensen die er nieuwsgierig naar waren/zijn konden/kunnen er openlijk naar vragen. Het is ook nooit een geheim geweest. Kortgeleden ben ik wel meer beginnen delen, via deze blog onder andere. Waarom? Omdat de tijd rijp is, omdat er ergens iemand wacht op wat ik wil delen.

Het is een beetje zoals je rijbewijs pas halen op je 37ste (zoals ik dit jaar deed). Ik heb lang de noodzaak niet gevoeld om te zelf te kunnen rijden. Tot 2018 toen mijn echtgenoot in het ziekenhuis terecht kwam en ik op niemand kon terugvallen. Dan voel je je pas afhankelijk. Het heeft dan toch nog even geduurd voor ik effectief aan het leerproces begon. Nu ik mijn rijbewijs heb, geniet ik zeker van de vrijheid dat het biedt, maar heb ik er spijt van dat ik het nooit eerder heb gehaald? Zeker niet. Ik geniet er nu meer van dan had ik het op mijn 18de gehaald. Die momenten dat ik trots ben omdat ik mijn dochter kan gaan ophalen na school, of snel iets naar mijn papa kan brengen zonder dat mijn echtgenoot moet rijden, zijn onbetaalbaar.

Enkele dagen geleden had ik een evaluatiegesprek met een medewerker, bij die gesprekken wordt er al eens afgeweken en iets persoonlijks verteld. Zo ging ons gesprek over de digitalisering van veel bedrijven dat dit toch veel jobs zal kosten. Ik legde hem uit dat er inderdaad minder mensen zouden werken binnen de bedrijven, maar het jobverlies zal op een bepaald punt opgevangen worden door de verandering in beleving van de mensen. Er gaan nieuwe jobs ontstaan, andere jobs waar menselijk contact belangrijker is. Zo gaf ik het voorbeeld dat er bijvoorbeeld meer spirituele coaches zullen zijn, of Mindfullness-coaches, omdat we allemaal bewuster willen gaan leven. Hij schoot in de lach, en legde uit dat hij mijn kijk op de zaken wel kon appreciëren. Vanuit zijn gevechtsporten leerde hij ook omgaan met energieën en dergelijke.

Chakra inzichtskaarten die ik onlangs bestelde.

Ik reageerde dat ik als heks wel genoeg wist over de energie in en rondom ons en hoe die aangewend moest worden. Maar al gauw leek hij de term heks te willen verzachten en reageerde hij dat hij niet wist dat ik met deze spiritualiteit bezig was. Ik ben er ook niet voor om iedereen een stempel op zijn hoofd te duwen, maar soms ben je iets en draag je die stempel met trots. Toch merk je dat voor sommige mensen die term nog altijd een hard woord is. Dat is zo historisch gegroeid. We krijgen het er wel uit, want ik ben helemaal geen kwaadaardig wezen dat ’s nachts kindjes in mijn ketel kookt. En de andere heksen die ik ken zijn dit evenmin.

Toen ik einde jaren 1990 mijn heks zijn omarmde, was er weinig te vinden over wat dat juist was. In die periode was het bijna hip om “Wicca” te worden. Maar anders dan traditionele hekserij, zie ik Wicca eerder als een religie, met veel regels met moetens en niet mogens en het eren van een God en een Godin. En dat ligt me helemaal niet. Dus al gauw begon ik Wicca te bestuderen en er de stukken uit te halen die ik bij mezelf herkende. Waar ik me goed bij voelde. En gaandeweg heb ik door het bestuderen van nog andere heksenstromingen mijn eigen heks zijn vorm gegeven. Dat vorm geven is nog steeds bezig. In mijn blogpost “Generalist” vertelde ik namelijk al dat ik steeds nieuwe dingen wil ontdekken. Dat is ook zo voor mijn heks zijn.

Chakrakaars, Chakrasteentjes + rozenkwarts edelsteen en een boedha die ik van mijn papa kreeg.

Zo heb ik de voorbije decennia al verschillende soorten magie in mijn kennis opgenomen. Kaarsenmagie, kleurenmagie, maanmagie, de leer van de Tarot, Inzichtkaarten, Engelen, … Iets waar ik nog weinig over weet en nu toch wel nieuwsgierigheid naar ben is de kracht van (half)edelstenen, en de filosofische begrippen en modellen van Chakra’s als energiecentra die uit het oude India afstammen.

Lijkt me alweer een boeiende reis. Om te beginnen heb ik Chakra-steentjes besteld, een Chakra armbandje, een Chakrakaars, en Chakrainzichtskaarten. Nu nog een goed boek vinden zodat ik het niet allemaal van het internet moet halen. Wat ik tot nu toe ontdekte over Chakra’s, is dat er zeven kleuren zijn verbonden aan zeven belangrijke punten (Chakra’s) in ons lichaam. En we deze best zo goed mogelijk aligneren.

Keep on smiling! Of heu, Namasté ;-).

Generalist

Op Instagram volg ik een paar life coaches. Zo ook studiodroom coaching. Onlangs plaatste ze een post waar ik mij vrij snel in herkende. Ik wist het niet tot ik haar post las.

Ze beschreef zichzelf als een creatieve generalist. Mooie term, die mijn aandacht trok dus ben ik verder blijven lezen. Wat bedoelde ze juist met deze term? Ze beschreef zichzelf als iemand die creatief is en nood heeft aan afwisseling. Eenmaal ze iets onder de knie heeft is het tijd voor iets anders. En dat gevoel heb ik ook. Daar herken ik mij volledig in.

Ik kan niet in één specifieke materie een expert worden. Ik ben eindeloos nieuwsgierig en leergierig. Ik wil van vanalles kennis hebben en die moet daarom niet ontzettend uitgediept zijn. Een beetje zoals een arts die er voor kiest om huisarts te worden en niet neurochirurg of elk andere medische specialisatie.

Door deze post te lezen besefte ik waar ik eind 2020 tegen aan liep, en ook waarom ik om de zoveel tijd echt wel nood heb aan iets anders. Ik kan er zelf een tijdsperiode op plakken, ongeveer 3 jaar.

Toen ik een drietal jaar werkte bij mijn vorige werkgever, ging ik op zoek naar een andere baan, er was wat misnoegdheid binnen het bedrijf, maar vooral ik had het allemaal gezien en wou iets anders doen.

Terecht gekomen in de verzekeringswereld waar ik schadebeheerder voor de woningverzekering werd. Daar een kleine vier jaar mee zoet geweest voor ik er een taak als “begeleider” bij nam. Zodoende kon ik mijn kennis rond woningverzekering blijven gebruiken om mij te verdiepen in het begeleiden en opleiden van mijn collega’s. Kleine drie jaar later ben ik coach geworden van het team waar ik al al die jaren in werkte.

Ik was coach van mijn “Dream Team” een top team, echt, stuk voor stuk super mensen. Bijna drie jaar lang hebben we samen aan dit team gebouwd, dat was de echte uitdaging voor mij gedurdende die periode. In 2020 was het team ER, ondanks de corona-crisis bleven we alles onder controle houden, deed iedereen zijn taak zoals het hoorde. De ideale werksituatie. De mensen waarmee ik over de onrust in mij sprak begrepen het dus niet helemaal. Ik miste namelijk afwisseling (ook al is het een afwisselende job).

Dus eind 2020 besloot ik mijn kans te wagen om coach te worden van een ander team, binnen onze dienst. Redelijk impulsief en met pijn in het hart. Want afscheid nemen van zo een mooi team is niet gemakkelijk. Als je een geïnvesteerde liedinggevende bent laat je medewerkers niet zo gemakkelijk los. Toch ik niet. En dan beseffen dat ik vaak zeg dat ik geen mensen-mens ben ;-).

Januari 2021, het begin van een nieuw hoofdstuk in het grote verzekeringsverhaal. En het is een uitdaging die mij af gaat. Langs de ene kant kan ik mijn coachervaring aanwenden om ook van deze groep (ook stuk voor stuk mooie mensen) stapsgewijs een Team te maken. Mijn nieuwsgierigheid en leergierigheid worden gevoed door de nieuwe materie die ik mij eigen wil maken zodat ik er weer een “specialisatie” bij heb en nog ruimere kennis kan ontwikkelen. Ik vind het zeer belangrijk dat je als leidinggevende weet waar je mensen mee bezig zijn, en je zelf in tijden van nood de handen uit de mouwen kan steken en kan helpen. Of op z’n minst een klankbord kan zijn en weet waarover het gaat. Een zoethouder voor de komende drie jaar? Misschien langer? Misschien korter?

Al moet ik toegeven dat de onrust op dat gebied nog niet helemaal gaan liggen is. Om de materie onder de knie te krijgen heb ik al drie dagen opleiding gevolgd. Zo echt een hele dag les door een “professor” type die het verhaal heel goed kon brengen, en mee geeft hoe de linken gelegd moeten worden enzo. Dagen die normaal heel vermoeiend zijn, maar mij om één of andere reden extra energie gaven. Na elke lesdag kwam er een gesprek met mijne man waarin ik aangaf dat opnieuw gaan studeren misschien ook wel iets is waar ik voor open sta. Enkel zou het in combinatie zijn met werken. Een voltijdse job, een tiener opvoeden en studeren… is dat wel haalbaar? Ik ben er diep over aan het nadenken. Weeg regelmatig alles af, en onderzoek alle opties die zich bieden.

Keep on smiling!