Appels en Smarties

Mijn verjaardag is midden maart. Zij die een Katholieke opvoeding genoten weten dat dit midden in de “vasten” is. In het lager onderwijs was het (en is het?) de gewoonte om met je verjaardag iets te trakteren.

Tijdens de Vastenperiode verjaren was op dat gebied geen pretje, iedereen bracht voor zijn verjaardag snoepgoed mee, of cakes en dergelijke. Maar toen ik jarig was mochten we 40 dagen lang niet snoepen. Mijn mama loste dat op door een beetje vals te spelen. De eerste jaren van de lagere school kreeg ik appels mee en tubes Smarties. Zo was het gezond, maar was er toch iets van snoep mee.

In het tweede leerjaar werd ik door mijn papa naar school gereden met mijn zak appels en Smarties. Vlak voor de eerste speeltijd maakte de juf tijd om uit te delen. In een eerder blog vertelde ik al over de tweeling van de juf van het eerste leerjaar. De tweeling zat toen nog in mijn klas. Eén van de twee lustte geen appels en wou absoluut twee doosjes Smarties. Ik gaf dus mijn eigen doosje aan haar. En ging na het school terug naar huis met mijn twee overblijvende appels en zonder Smarties voor mezelf.

Enkele dagen later sprak juf M me aan op de speelplaats, ze was boos omdat ik die ene tweelingzus twee doosjes Smarties had gegeven en geen appel. Waarom had ze geen recht op een appel? Er was niets tegen in te brengen. Ze geloofde niet dat haar dochter op mijn gevoelens had ingespeeld om toch meer snoep te krijgen. Of het was gewoon gemakkelijker om mij te straffen in plaats van haar eigen kinderen?

Ben ik achteraf nog altijd te braaf gebleven voor anderen? Tuurlijk, het zit gewoon in mijn nature. Ik zal eerst de andere proberen plezieren voor ik aan mezelf denk. En dat speelt in mijn nadeel, want je kan niet iedereen plezieren. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik de jaren daarna geen snoepgoed meer wou meenemen naar school tijdens de vaste. Mama moest dan steeds wafels of een cake bakken.

Toen mijn dochter, midden in de grote vakantie geboren werd dacht ik: “Jep, geen school – trakteer – perikelen”. Tot ze op de kleuterschool kwam en de juf zei dat ze op het einde van het schooljaar mocht trakteren voor haar verjaardag. Mijn dochter haar verjaardag werd dus enkele jaren twee keer gevierd. Ze heeft gelukkig nooit een gelijkaardige situatie moeten meemaken. Sowieso beperkte de school enorm wat er getrakteerd mocht worden. Geen chocolade en frisdrank en dergelijk. Maar ook niets uitbundig. Liefst budgetvriendelijk zodat kinderen met ouders die minder aan die zaken kunnen spenderen niet uitgesloten werden. Geen jaloerse kindjes. Eigenlijk wel een mooie evolutie.

Keep on smiling!

1 reactie

  1. Ik weet nog een keer in het eerste leerjaar dat ik getrakteerd heb met een appel en mama had daaraan zo’n potlood met rood en blauwe kant gehangen. Zo leuk om aan terug te denken!

    Geliked door 1 persoon

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s