Tiernnadrui: Zowel de stilte voor de storm, als de storm!

Het jaar is nog maar net goed van start, en daar zijn ze al: de eerste vonken van nieuwe beginnetjes, het ontwaken van het licht en de allereerste, prille tekenen van de lente die nog diep onder de koude grond verborgen zitten. In de winter kijken we vaak naar wat er niet is: geen bloemen, geen warmte, weinig licht. Maar Imbolc herinnert ons eraan dat hetleven juist nu, in de stilte, aan het verzamelen is. Al voelt die “stilte” bij mij vaker als het moment net voordat de wekker gaat: je weet dat je eruit moet, maar je wilt nog één keer diep onder de deken kruipen.

De naam zelf is prachtig in zijn eenvoud: het is afgeleid van het Oud-Ierse I mbolg, wat letterlijk “in de buik” betekent. Dit verwees in de eerste plaats naar de drachtige ooien; de eerste melk die beschikbaar kwam en het prille leven dat zich aankondigde in een wereld die er aan de buitenkant nog bevroren en onherbergzaam uitzag.

Imbolc is (volgens de vele bronnen) van oorsprong een Keltisch jaarfeest en markeert het exacte middelpunt tussen de winterzonnewende en de lente-evening. Voor onze voorouders was dit een cruciaal moment. De naam zelf is prachtig in zijn eenvoud: het is afgeleid van het Oud-Ierse I mbolg, wat letterlijk “in de buik” betekent. Dit verwees in de eerste plaats naar de drachtige ooien; de eerste melk die beschikbaar kwam en het prille leven dat zich aankondigde in een wereld die er aan de buitenkant nog bevroren en onherbergzaam uitzag.

Nu heb ik persoonlijk weinig met schapen, maar het beeld van “iets in de buik hebben” herken ik als geen ander. Als zijn het bij mij geen lammetjes, maar een hele dierentuin aan onuitgevoerde plannen.

Het feest is onlosmakelijk verbonden met de godin Brigid. In de mythologie is zij de godin van het vuur, de poëzie en de smeedkunst. Voor velen is zij de kracht die de vonk van inspiratie aanwakkert en de aarde zachtjes wakker kust uit haar diepe winterslaap. Of je haar nu ziet als een godheid om te vereren of een krachtig archetype voor de scheppende kracht in onszelf: Brigid staat voor de alchemie van tranformatie. Ze transformeert ruw ijzer tot gereedschap en stille gedachten tot poëzie. Al vermoed ik dat ze bij mij soms ook gewoon de blaasbalg hanteert om dat smeulende hoopje chaos in mijn hoofd eens goed te poken.

In de traditie staat dit moment symbool voor zuivering. We wassen het stof van de winter van ons af, niet alleen fysiek in ons huis, maar ook energetisch in onze ziel. We maken de weg vrij voor wat wil groeien. Zuivering klinkt vaak als een zware taak, als een verplichting waar je een hele zaterdag aan kwijt bent. Voor mij is het eerder het weghalen van ruis. Het is die diepe zucht na een lange periode donkerte, waarbij je de ramen openzet en voelt dat de lucht (hoe koud ook) weer naar mogelijkheden ruikt. En ja, soms betekent dat ook gewoon dat die stapel papier op het bureau eindelijk eens in de papierbak belandt.

De trouwe lezer van mijn blog heeft allang door dat mijn hoofd niet in rechte lijnen werkt. Het werkt in cirkels, in sprongen en soms in een overweldigende chaos van dwarsverbanden. Waar de wereld buiten nog grijs en stil is, borrelt het binnenin van de plannen. Het is de fase waarin alles nog kan en niet nog hoeft te worden afgevinkt.

Soms voelt dat als een gigantische uitdaging. We leven in een maatschappij waar specialistisch denken vooral wordt beloond. “Kies één ding en word er de beste in,” roepen de LindekIn-goeroes. De druk om te oogsten is constant aanwezig, zelfs als de grond nog bevroren is. Maar Imbolc leert ons juist de waarde van het potentieel. Het is de fase van het “ontkiemen”. De honder ideeën die nu in mijn hoofd ronddansen hoeven vandaag nog niet groot te zijn. Ze mogen chaotisch zijn. Ze mogen onlogisch zijn. Ze mogen zelfs een beetje belachelijk zijn.

Ze zijn als de zaden onder de vorst: ze verzamelen nu hun kracht. Als ik nu al zou proberen om ze in nette rijtjes te plannen, zou ik de magie van hun natuurlijke groei verbreken. De creatieve generalist in mij heeft deze periode van “niet-weten” nodig om de verbanden te zien die anderen missen. Het is de “drachtige” stilte waarin de meest verrassende projecten vorm krijgen. Al moet ik mezelf er soms aan herinneren dat een drachtige ooi ook niet probeert om tegelijkertijd een marathon te lopen (beeldspraak, ik ben echt niet van plan een marathon te lopen). Rust is ook een actie.

Als ik een Tarotkaart zou moeten kiezen als beeld voor deze energie van Imbolc en de overvloed aan ideeën, zou ik voor “De Ster” kiezen. Ze komt na de verwoesting van De Toren (de winter, het harde loslaten) en biedt ons hoop en inspiratie. Zij giet haar water uit over de aarde, niet om onmiddellijk te oogsten, maar om de grond vruchtbaar te maken voor wat komt.

Het is een herinnering dat inspiratie een onuitputtelijke bron is. De Ster stelt ons gerust wanneer we onze vragen stellen als: “Wat als ik de verkeerde keuze maak? Wat als ik de verkeerde vonk aanwakker?”. Het antwoord? De inspiratie stroomt altijd, ook als je ven de kraan niet vindt. Onze taak tijdens de periode rond Imbolc is niet om de bron te beheersen of te luisteren naar het kabbelen van onze eigen ideeënstroom. De Ster vraagt ons om vertrouwen te hebben in het proces, ook als de resultaten nog onzichtbaar zijn en we tot onze knieën in de modder van het “beginnen” staan.

Het gevaar van een hoofd vol ideeën is dat we die noodzakelijke stilte van de winter overslaan en onszelf voorbijrennen naar de lente. Maar de magie van dit moment zit hem juist in de vonk. Een vonk is klein een breekbaar; ze heeft zuurstof en aandacht nodig om een vuur te kunnen worden. De Kelten eerden Brigid als de smeedgodin omdat zij wist dat metaal eerst verhit moet worden voordat het vorm krijgt. Zo is het ook met onze ideeën: je kunt niet op koud ijzer blijven kloppen en hopen dat er een zwaard uitkomt.

Daarom gebruik ik deze periode niet om alles meteen uit te voeren, maar om te filteren. Welke ideeën mogen dit jaar echt het licht zien? Welke plannen voelen als een diepe, innerlijke waarheid en welke zijn slechts vluchtige hersenspinsels (of het resultaat van te veel cafeïne)? In plaats van direct naar buiten te treden met een grootse opstart, keer ik naar binnen. Ik zoek naar de helderheid om te zien welke vonk het waard is om straks echt aan te wakkeren.

Het is een oefening in geduld. Vertrouwen dat wat er in de buik van de winter groeit, op het juiste moment naar buiten komt. Niet omdat de klok het zegt, of omdat mijn agenda vindt dat het nu “kwartaal 1” is, maar omdat mijn eigen intuïtie er klaar voor is.

Imbocl herinnert ons eraan dat licht niet plotseling verschijnt; het groeit. Minuut per minuut worden de dagen langer. Onmerkbaar voor het ongetrainde oog, maar onmiskenbaar voor wie oplet. Soms is de grootste daad van creativiteit simpelweg: wachten tot het licht er klaar voor is.

Op deze Imbolcdag maak ik mezelf de belofte dat ik mijn eigen ritme zal eren, dwars door alle “moetjes” van de buitenwereld heen. De lente komt. Dat staat vast. Of we nu klaar zijn moet onze to-do lijst of niet. Maar voor nu? Voor nu genieten we nog even van de vruchtbare duisternis. En misschien neem ik nog een extra kop thee terwijl ik naar die honderd ideeën kijk die trappelen om naar buiten te komen. Ze moeten nog even wachten. De melk is nog maar net op gang aan het komen.

Blessed Imbolc.