Er zijn van die gewoontes waar je nooit helemaal vanaf komt. Onlangs zat ik bij vrienden aan tafel; het gesprek was boeiend, de sfeer goed, maar toch viel mijn oog onvermijdelijk op het etiket van de fles Spa Reine die tussen ons in stond. Niet dat het gezelschap me verveelde (echt niet), maar dat etiket riep me.
In het tijdperk vóór de smartphone ons een sociaal schild bood tijdens gesprekken, waren productetiketten namelijk mijn favoriete literatuur aan tafel. Ik was als kind al geobsedeerd door ‘weetjes’. Ik wilde de essentie begrijpen. En zo ontdekte ik de droogrestwaarde van fleswater: dat mysterieuze hoopje stof dat in je kom achterblijft als je een liter water volledig laat uitkoken.
Ja, ik heb dat als kind echt getest.
Bij Spa Reine vond ik een kommetje met een bijna kalkvrije bodem.
Ik kende de droogrestwaarden van bijna alle Belgische en Franse watermerken uit het hoofd. Een nogal niche talent, ik geef het toe. Maar Spa Reine was (en is nog steeds) de absolute kampioen. Met een waarde van 33 mg/liter was het de onbetwiste koningin van de zuiverheid. Water dat bijna niets van ballast met zich meedraagt. Het ultieme, lichte water voor iemand die al genoeg aan haar hoofd heeft.
Tot ik dus, daar aan tafel, het etiket las… en zag staan dat de droogrestwaarde nu 38 mg/liter is.
Mijn innerlijke kind, dat kleine meisje met haar denkbeeldige scheikundedoos, sloeg even aan het wankelen. Was ik mis? Had mijn geheugen me na al die jaren in de steek gelaten? Of had de bron besloten om een rebelse fase in te gaan?
Mijn hernieuwde nieuwsgierigheid moest gevoed worden. Ik nam mijn iPhone en dook de digitale diepte in. Ik moest weten hoe mijn pure water plots vijf milligram ‘minder puur’ was. Het gesprek van mijn vrienden ging even aan mij voorbij, want ik was de geologie van de Hoge Venen aan het factchecken.
Prioriteiten, mensen.
Water als reis
Terwijl ik daar zat te scrollen, besefte ik weer wat ik eigenlijk al langer aanvoel: water is nooit zomaar water. Het is een reis. Het draagt sporen. Het neemt iets mee.
Er zijn mensen (zoals Masaru Emoto) die geloven dat water informatie en trillingen kan dragen. Of je dat nu letterlijk neemt of als metafoor, het beeld werkt voor mij. Die 38 mg is dan niet alleen ‘stof’. Het is ook een soort blauwdruk van waar het water geweest is. Een klein archief van donkerte, druk, steen en tijd.
Zelfs als je het puur technisch bekijkt, is het verhaal al mooi genoeg.
De weg van Spa door de Hoge Venen duurt gemiddeld twee tot drie jaar. Het sijpelt door de veenmossen: zacht absorberende lagen, vergelijkbaar met onze kindertijd waarin we alles ongefilterd opzuigen. Daarna volgt de zwaarste beproeving: de kwartsietrotsen. Onze weg naar een poging tot volwassenheid?
Dat gesteente is miljoenen jaren oud en keihard. Het is een rots die weigert veel van zichzelf weg te geven. Standvastig en een tikkeltje koppig; eigenschappen die ik ook wel eens in de spiegel herken.
Zie het als een inwijding. Het water moet zich door microscopisch kleine scheuren persen, in totale duisternis, onder enorme druk. Het is een alchemistisch proces waarbij alles wat overtollig is, wordt achtergelaten. Alleen de essentie mag door.
Dat de aarde nu besluit om het water 38 mg/l mee te geven in plaats van 33, voelt voor mij als een knipoog: zelfs de meest standvastige bron blijft in beweging. Het water is ‘rijper’ geworden. Net als wij, die ineens ontdekken dat onze favoriete muziek door kinderen wordt weggezet als ‘mum-music’ of ‘dad-metal’.
Over ballast, voeding en karakter
Het is een spiegel voor ons eigen leven: hoe langer we onderweg zijn, hoe meer we opnemen. We verzamelen ervaringen, herinneringen en ja, ook een beetje bagage.
Vroeger dacht ik dat Spa Reine de enige ‘gezonde’ keuze was omdat het zo leeg was. Een beetje zoals de illusie dat we alleen succesvol zijn als we perfect ongecompliceerd en onbelast zijn.
Ondertussen heb ik geleerd dat gezondheid niet altijd synoniem is aan de laagste restwaarde. Soms heb je die extra mineralen juist nodig om op je benen te blijven staan. Water dat door kalksteenlagen stroomt, komt boven met een hogere droogrestwaarde, zwaarder aan magnesium en calcium.
Die droogrest is trouwens geen ‘vuil’, maar vooral een optelsom van opgeloste mineralen. Laag is licht, hoog kan voedend zijn. Het hangt ervan af wat je lichaam op dat moment nodig heeft.
Waar het onwetende kind in mij dat vroeger als ‘onzuiver’ zag, zie ik nu de waarde van voeding. Het water vult aan wat we onderweg verloren zijn. Na het sporten zal Spa bijvoorbeeld geen elektrolyten aan het werk zetten; dan heb je andere bronnen nodig.
En die extra 5 milligram bij mijn favoriete water?
Dat is de winst van de reis. Het bewijs dat het water de aarde echt heeft geraakt. Net zoals wij elkaars ziel kunnen raken.
We hoeven niet bang te zijn voor de ervaringen die we door de jaren heen verzamelen. Zolang de kern helder blijft, mag de restwaarde best wat karakter vertonen. Ik ben tegenwoordig waarschijnlijk zelf ook eerder een 38 dan een 33.
Weet je wat? Dat drinkt een stuk lekkerder weg.
Een kleine ‘reset’
Vergeet niet: wij bestaan voor zo’n 70% uit water. Onze eigen interne wateren dragen onze hele geschiedenis mee.
Wanneer ik nu een slok Spa drink, zie ik het als een mini-reset. Ik programmeer mijn eigen cellen met de rust van dat eeuwenoude kwartsiet. Ik drink de stilte van de Hoge Venen en de wijsheid van de diepte.
Vandaag blijft Spa nog steeds mijn favoriete water, maar ik weet nu ook dat openstaan voor ander water soms nodig is voor extra kracht.
Ik besef dat deze blog als één grote reclame kan klinken voor Spa. Ik werd noch aangesproken, noch betaald om dit te doen.
Maar als iemand die bij Spa werkt dit leest en mij wil belonen met een voorraad voor drie jaar?
Ik zeg geen nee. (Je kan maar proberen, hè?)
Tiernnadrui: Zowel de stilte voor de storm, als de storm! 
Geef een reactie op wzijlstra10 Reactie annuleren