Foutieve trein

In een eerder blogbericht vertelde ik jullie dat ik als kind niet tijdig van de bus kon en daardoor compleet verloren geraakt ben. Gelukkig was er die vriendelijke mama die me mee nam naar huis en naar mijn ouders belde.

Je zou denken dat je na zo een avontuur geleerd bent. Wel mijn warrig hoofd heeft het nog altijd niet begrepen. Ondanks mijn perfectionisme en talent voor organisatie ben ik ook verstrooid. Ik ben dan ook een bron van tegenstrijdigheden en zo lopen er wel meer rond ;-).

De verstrooidheid uit zich in verschillende (herkenbare) gebeurtenissen. Zo kan ik in de hoofdzetel vertrekkensklaar staan, mijn badge in de hand hebben en ineens beginnen te zoeken naar mijn badge. Gelukkig is er altijd wel iemand die er me op wijst dat ik mijn badge gewoon vast heb. Ik ben ook de persoon die echt drie keer moet controleren of ik mijn wagen op slot heb gedaan, anders laat ik hem de hele tijd open.

En jullie kennen het wel, uit gewoonte in het station het perron op stappen zonder te kijken of het wel je trein is die toekomt. Telkens ik dat doe, zit ik in de verkeerde trein.

Eind jaren 1990 verhuisden we van het bruisende Brussel naar een dorp bij Denderleeuw. Voor die verhuis was de trein nemen een uitzondering. Een hele gebeurtenis bij een daguitstap (naar zee, of de zoo, …). Vanaf dat we daar woonden was de trein ons hoofdvervoermiddel (na de auto). Geen tram of metro te bespeuren. Als je de verkeerde metro neemt stap je de volgende halte (twee minuten later) uit, en binnen de vijf minuten heb je wel een metro in de andere richting. Bij de trein is dat niet het geval.

We woonden nog niet zo lang in Denderleeuw dat mijn mama en ik samen vanuit Brussel de trein naar huis namen. De stoptrein richting Zottegem. Dat dachten we toch. Na halte in Denderleeuw reed de trein ons stationnetje voorbij. En zo kwamen we in Haaltert terecht. Daar uitgestapt, naar het loket gegaan, en uitgelegd wat er gaande was. Kregen we een kaartje mee waar de term “verloren reiziger” op stond. Waardoor we natuurlijk zonder betalen de trein konden nemen die ons naar het juiste station zou brengen.

Een andere keer was ik op weg naar het werk. Ik moest overstappen in Denderleeuw. Bij het overstappen zat ik met mijn neus in een boek. Ik nam een trein richting Aalst in plaats van richting Brussel. Dan hebben we ook nog die keer dat ik in Brussel de trein naar Gent nam en niet had opgemerkt dat deze naar Brussel-Zuid rechtstreeks naar Gent reed. Dan sta je daar in dat station, een uur te verliezen omdat je trein retour net vertrokken is.

Keep on smiling

Over de weg naar Halloween

Oktober. De eerste volledige herfstmaand. Ook de griezelmaand. Al sinds ik kind was keek ik in oktober graag naar de griezelfilms die ze op tv gaven. En die traditie ben ik blijven houden. Tegenwoordig regelmatig ook met de dochter die meekijkt. Al kijkt ze liever naar de modernere horror dan de traditionele griezels.

31 oktober is het Halloween / Samhain. Ik vind het “commerciële feest” al even leuk als het heksenfeest. Beide zijn voor mij wel twee afzonderlijke zaken, al zijn ze ontstaan uit dezelfde geschiedenis. Halloween draait om het griezelfeest, om elkaar de stuipen op het lijf te jagen. Plezier maken. Ook in de decoratie in huis vind ik dat leuk. De oranje pompoenen, de zwarte kaarsen, de doodskoppen en griezels.

Verdwenen Johnny

Over doodskoppen gesproken, één van mijn oudste en mooiste Halloweendecoratie stukken is verdwenen, nergens meer te vinden in de kelder. Ik hoop dat hij alsnog opduikt. Ik heb iets gelijkaardigs gezocht op het internet en zag dat de Fun zo een doodshoofd met hoed op verkocht. Helaas was hij niet meer beschikbaar hier in de Fun bij ons in de stad. En op de webshop is hij ook uitverkocht. Dus laten we het er maar bij. Misschien duikt Johnny wel nog op als we het één en het ander verzetten in de kelder. Ik heb wel uit de Fun enkele andere decoratie stukken meegebracht. Pompoenvormige kaarshouders en een pompoen met een spookhuisje in.

Naast het griezelfeest heb je ook het jaarfeest gevierd door heksen (en andere): Samhain. In de periode tussen Mabon en Samhain voel je de herfst groeien. De energie voelt anders aan, minder speels dan in de zomer. Samhain is het laatste oogstfeest. Daarom maak ik van deze periode gebruik om stil te staan bij wat ik bereikt heb. Om bewust te worden van wat ik niet meer nodig heb en dit los te laten.

Oktober staat dit jaar meer dan andere jaren in het teken van loslaten. Begin oktober ben ik een nieuwe functie gestart, totaal iets anders dan het operationele van de dienst schade waar ik toch iets meer dan een decennium met passie heb gewerkt. Het was tijd om een nieuwe wereld te ontdekken binnen het bedrijf en een nieuw groeiproces te starten voor mezelf net als voor mijn collega’s. Gezien er nog geen vervanger is gevonden sta ik nog wel deels in mijn vorige functie. Dat maakt het loslaten zachter, ik laat het stap voor stap gaan als sta ik wel te popelen om me volop in de nieuwe wereld te storten.

Dus, ja, ik was over Samhain bezig. Naast de laatste oogst en de symboliek van het los laten, zijn er verschillende heksenstromingen die deze periode ook zien als een periode om de voorouders te eren. Je kunt het linken met naar het kerkhof gaan op één november. Dit doe ikzelf minder. Ik wacht niet op oktober of de aanloop naar Samhain. Ik eer mijn voorouders wanneer ik daar nood aan heb. We zijn toch ook alle dagen dankbaar voor het leven dan we leiden?

Mijn heksenplekje klaar voor Samhain

Zoals rond elk jaarfeest, en bij elke wijziging van seizoen, of wanneer ik er gewoon zin in heb. Heb ik niet alleen maar de versiering in het appartement veranderd, maar ook mijn heksenplekje (ik weiger het nog altijd altaar te noemen) aangepast met de elementen die voor mij passen bij de energie die bij Samhain hoort.

In de oude Keltische Cultuur werd de overgang van de zomerperiode naar de winterperiode gevierd. Ook was 1 november nieuwjaar. Dus 31 oktober oudejaarsavond. Omdat er geloofd werd dat de sluiers tussen de werelden op dat moment dunner was, en men bang was voor kwaadaardige zielen die onze wereld zouden binnentreden, droegen de Kelten maskers bij het vieren van de overgang.

Een ander gebruik was het organiseren van feestmaaltijden en bij het dekken van de tafel extra borden bij te zetten voor de overledenen. Er werd hun lievelingsmaaltijd voorgeschoteld. Voor het raam werden kaarsen geplaatst zodat de dierbaren hun weg naar huis terugvonden.

Ik ga nu mijn weg vinden naar een griezelfilm. Keep on frightening!