Nog nooit maakte we dit mee.

Even geen tijd voor randactiviteiten buiten het werk. De overstromingen van 14 en 15 juli zorgen voor een drukte van jewelste. Lange werkdagen, extra werkdagen. Voor het eerst in mijn loopbaan gewerkt op een zondag!

Het eerste wat dan weg valt in deze periode zijn de zelfzorg momenten, het bloggen, het creatief bezig zijn, de hekserij, … Maar vandaag een rustige zondag. Ook al zagen we gisteren alweer berichten verschijnen van nieuwe overstromingen. Katten om morgen te geselen.

Op 10 juli hebben we mijn papa zijn 70ste verjaardag gevierd met een “verrassingsfeestje”. We hadden hem uitgenodigd en gezegd dat het voor onze huwelijksverjaardag was. Er stiekem voor gezorgd dat mijn zussen enzo hier waren. Zalig om zijn gezichtsuitdrukking te zien op het moment dat hij door had dat we allemaal bijeen waren om zijn verjaardag te vieren. En dan de week erna was ik ziek, hebben jullie in mijn blog “ziek” kunnen lezen natuurlijk.

Ondertussen heb ik ook mijn examen afgelegd van de “Mindfulness Coach” cursus. Nu aan het wachten op het attest. Ik kreeg al een mail van de lesgeefster dan ik erdoor ben. Dus éénmaal het attest ontvangen kan ik me officieel een mindfulness coach noemen. Dat in een periode waar bewust leven en in het nu leven eigenlijk nodig is, maar niet lukt door de werkdruk. Al neem ik mijn pauzes, elke dag, want het is nodig. Hoe minder pauze je neemt, hoe meer je bezig blijft met het werken, hoe minder productief je wordt.

Daarom ook dat ik nog steeds grapjes maak naar mijn medewerkers toe, tijdens het werken zelf. Gewoon even een skypeberichtje sturen en vragen of ze mijn concentratie niet langs hun raam hebben zien passeren. Het zorgt voor een lach, het zorgt voor een kort moment van afleiding. Het zorgt voor nieuwe moed om aan het volgende dossier te beginnen.

We zijn nog steeds voornamelijk aan het telewerken, wat bij zo een grote crisis toch moeilijker maakt om de dynamiek staande te houden. Je kan niet eens langs lopen voor een schouderklopje, of snel de koppen bijeen steken om een dossier uit te pluizen. De drempel om iets te bespreken is net iets groter, want je moet ofwel een gesprek inboeken, of iemand aanspreken zonder dat je echt weet of die beschikbaar is. Maar ieder van ons doet zijn uiterste best. Zoals ik deze week al enkele keren tegen mijn team heb gezegd: sommige doen meer dan wat van hen verwacht kan worden. En dat is iets waar ze absoluut fier op mogen zijn. Ik ben trots om deel uit te maken van een dienst waar ondanks alles er altijd mensen zijn die denken aan de mensen achter het klantennummer en zich ten volle geven om mensen verder te helpen.

Toen telewerk nog niet de norm was brachten we regelmatig gezonde en minder gezonde snacks mee naar de hoofdzetel om elkaar een hart onder de riem te steken. Dat is nu ook moeilijker. Er kan achteraf beloond worden met aan drink en dergelijke, maar je mist toch het momentum door in het heetst van de storm niet te kunnen ludiek belonen. Uitgezonderd virtuele schouderklopjes.

But we keep on smiling!

Ziek

Ik had vorig weekend een paar blogconcepten in mijn hoofd zitten dat ik door de week zou schrijven. Gezien de lessen mindfulness coach er door zijn en ik wacht op het resultaat van het examen, heb ik toch terug wat meer tijd.

Maar zondagnacht besliste mijn lichaam er anders over. Rond 2 uur ’s nachts werd een emmer (om niet iedereen wakker te maken in het appartement, koos ik voor de emmer en niet het WC) mijn beste vriend, en die bleef dat tot de maandag namiddag.

Ik dacht, iets verkeerd gegeten dus zal wel vlotten. Eén dagje ziekte doorgegeven op het werk, en in mijn hoofd zou het dinsdag wel weer gaan. Wel dinsdag kon ik naar de dokter want ik voelde me helemaal niet goed. Fysiek als mentaal helemaal uitgeblust. Nog altijd misselijk, koortsig en pijn in mijn buik. En dat gevoel bleef de hele week. Eten, niet eten, water drinken, het veranderde niets aan dat lichaam dat zich ziek voelde.

Vandaag is de eerste dag dat ik me beter voel. Nog doodop dat wel. Maar ik ben al terug mens, en net iets meer aanspreekbaar ook. Met ineens downs waar alles rondom mij te veel wordt en ik terug misselijk ben. Maar het gaat over, gewoon even rustig proberen worden. En het schuldgevoel negeren.

Het schuldgevoel? Jeps, ik werk op de dienst schade van een verzekeringsmaatschappij. En met die verschrikkelijke overstromingen komt er ook verschrikkelijk veel werk op mijn collega’s af. En ik ben afwezig wegens ziekte. Dat zorgt dus voor een schuldgevoel. De voorbije jaren was mijn gemiddelde ziekteperiode 2 dagen per jaar (meestal migraineaanvallen). Nu ben ik voor de derde keer ziek sinds 2021 startte en dan ineens ook een volledige week. Een pech jaar dus.

But keep on smiling!

Straf uitzitten om er bij te horen.

In het zesde leerjaar heb ik eens een “straf” ondergaan gewoon omdat ik er eindelijk eens bij zou horen.

Tijdens een speeltijd besloten een paar kinderen van de klas een leerling uit te lachen omdat hij combat shoes droeg. Er werd hem van alles naar zijn hoofd geslingerd en hij mocht niet mee spelen met tikkertje. Ik deed niet mee, zit op een bankje te observeren.

De klasgenoot ging klagen bij de juf die de bewaking op zich nam. Waarop de juf belde en iedere leerling van het zesde leerjaar bij haar riep. We kregen een uitbrander en moesten allemaal de rest van de speeltijd tegen de muur gaan staan. Enkele leerlingen die ook niet mee hadden gedaan aan het gepest kwamen in opstand en zeiden dat ze er niets mee te maken hadden. De gepeste leerling zei dat dit klopte en ze mochten verder gaan voetballen. Ik reageerde echter niet en bleef bij de pestkoppen tegen de muur staan. Gewoon om er eens even bij te horen.

Aan het einde van de speeltijd gingen we in de rij staan. Gaf onze eigen juf ons ook nog eens een uitbrander. Onderweg naar het klaslokaal sprak combat shoe gast me aan en vroeg waarom ik tegen de muur was blijven staan. Ik kon geen reden verzinnen. Hij is toen wel nog tegen de juf gaan zeggen dat ik niet bij de pestkoppen zat om ervoor te zorgen dat ik niet nog eens straf moest schrijven ook. En toen pas voelde ik me een beetje alsof ik er bij hoorde, want iemand kwam voor mij op.

Keep on smiling!