Jeugdbewegingen

Mijn dochter gaat niet naar een jeugdbeweging. Ze heeft in de afgelopen jaren wel wat sport gedaan. Van dansen naar zwemmen en van zwemmen naar karate. Nu is ze veertien en een beetje aan het puberen. Ze is gestopt met karate en hangt rond in haar kamer, online, met de vrienden.

Rond mijn veertiende zijn we verhuisd van de Brusselse gemeente Laken naar Oost-Vlaanderen. Veroorzaakte een lichte cultuurschok! Want om naar Brussel te gaan vanuit Denderleeuw namen de mensen dagelijks de trein. Terwijl voor mij de trein toen nog betekende dat je op uitstap ging. Ik was gewoon aan de bus en de tram of de metro. Reisjes van niet langer dan 15 minuten.

Wat kwamen we nog tegen. Ja, de tractors die zomaar over straat reden. Dat zie je in Brussel niet. Tenzij de agrariërs staken en Brussel vast zetten om hun punt te maken. Denk niet dat dat in de jaren 1990 veel is voorgevallen?

Ik ging van een school waar zo goed als iedereen tweetalig was door de multiculturaliteit naar een school waar zelf de leerkracht Frans minder goed Frans kon spreken dan ik. En multicultureel was ze ook niet.

Die verhuis betekende ook wel dat ik stopte met mijn buitenschoolse activiteiten. In Laken waren mijn zussen en ikzelf lid van het kinderkerkkoor van de Onze-Lieve-Vrouwekerk, de toneelgroep “De Violiertjes” in Jette en tot slot Chiro King Bie laken. Onze weekeinden waren dus goed gevuld. Zaterdagvoormiddag repetitie van het kerkkoor, zaterdagnamiddag repetitie van toneel. Zondagmorgen de mis zingen om 9 uur en (behalve op de derde zondag van de maand) zondagnamiddag Chiro in de lokalen achter het koninklijke domein in Laken.

Na de verhuis zijn we sowieso gestopt met het kerkkoor. Hoe het komt dat we niet meer naar toneel gingen weet ik niet goed, in mijn herinnering is de groep gewoon ineens ontbonden of zo. En de Chiro hebben we wel nog een tijdje gedaan. Maar op zondag telkens de trein nemen naar Brussel werd er al gauw te veel aan. Mijn zussen zijn dan een paar zondagen gaan proberen in de Chiro in Welle, maar dat viel tegen. Ik heb hun ervaring niet herhaalt, ik geloofde hen op hun woord. Leren van de fouten van een ander he.

Mijn Chiro-tijd was wel een mooie tijd, ik ben begonnen als Speelclubber en gestopt net voor ik Keti zou worden. Er waren momenten dat ik niet graag ging, omdat ik veel bij mijn grootouders zat en ik soms niet naar huis wou. Tot als mijn grootmoeder overleed en mijn grootvader verhuisde naar ergens buiten Brussel. Dan kon ik minder daar gaan slapen. Maar als ik er was was het wel altijd leuk. Ik had daar vrienden (wat je niet kon zeggen van op school, zie mijn blog gepest). En de activiteiten waren ook altijd wel leuk. Die uniformen, lang nog die blauwe kleedjes. Ben maar twee of drie jaar gegaan met die bruine rokken en rode t-shirts.

Rond zes januari gingen we steevast verkleed Drie koningen zingen. Ik herinner me een draaiende ster die mijn papa maakte op een bezemsteel. Dat ding was wel redelijk zwaar. Eén keer per jaar gingen we ook gaan schaatsen. Dat deed ik graag, maar kon ik niet goed. Verder tja, waren het typische Chiro activiteiten in de lokalen of het park of het bos.

Elke zomer tien dagen lang op Bivak, met telkens weer een thema. Een thema dat me zo onmiddellijk te binnen schiet zijn “de snorkels”. Ik heb nog een thema, maar weet niet meer juist wat het was, iets met ridders en heksen enzo.

De bivakplaatsen hebben ons zo goed als overal in Vlaanderen gebracht. De ene al leuker dan de andere. Ik herinner me een waar een grote speeltuin aan was. Een ander was aan zee, en daar was een grote duin dicht bij de tenten. Tijdens een speel moesten we die omhoog lopen, maar het was een hete zomer en het zand brandde aan onze voeten. Tijdens een nachtspel dat jaar ben ik in de duinen mijn favoriete zaklamp kwijt geraakt. Dat was dan weer niet leuk.

De laatste avond, het grote kampvuur waar we dan met onze slaapzak rond gingen zitten. Ook mooie momenten.

Eigenlijk heeft mijn dochter wel iets gemist met nooit naar de jeugdbeweging te gaan. Maar we hebben haar nooit overtuigd gekregen. Ooit kwam de Chiro zich voorstellen bij haar op school, en toen kwam ze thuis dat ze wou gaan. Maar als puntje bij paaltje kwam bleef ze liever op zondag bij mama thuis. Dat is ook stilletjes aan aan het veranderen. Ze groeit ze wordt groot en mama en papa zijn niet meer zo bijzonder.

Keep on smiling! 

1 reactie

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s