Tiernnadrui: Zowel de stilte voor de storm, als de storm!

Dat ik me bezighoud met de maan, hekserij en energie is geen geheim. Maar vandaag neem ik jullie mee in een wat commerciëler spiritueel uitstapje: aura-readings. Meer bepaald: mijn eigen aura-reading en wat die met me deed.

Eerst even de context: er bestaan mensen die je aura lezen op basis van foto’s. Je kunt ook zelf een aurafoto laten maken, waarbij je een gekleurde gloed rond jezelf ziet – de energie die we uitstralen.

Op het internet beweren sommige mensen je aura te kunnen bepalen op basis van een digitale selfie. Zoals Aura Reveal bijvoorbeeld. Sorry alvast voor alle advertenties die jullie straks gaan krijgen. Onlangs liet ik me door deze website verleiden. Eigenlijk gewoon omdat je na je aura-reading een mooi juweeltje krijgt, en dat wilde ik natuurlijk hebben. Weer een halfedelsteen erbij om te dragen. Hahaha.

Je betaalt voor dat juweeltje en krijgt er een “reading” bij. De tekst is vrij generiek en wordt waarschijnlijk aangepast op basis van de twaalf vragen die je moet beantwoorden – vragen die net zo algemeen zijn als de antwoorden die je krijgt. Het verbaasde me dan ook niet dat ik een amethist kreeg.

Met gemengde nieuwsgierigheid las ik dat rapport. Er stond niet veel verrassends in.

Vooral de gebruikelijke zaken die je als sensitief en/of introvert persoon krijgt bij persoonlijkheidskwisjes die je voor de fun doet:

• de sfeer in een ruimte meteen aanvoelen zodra je binnenstapt
• onuitgesproken zaken aanvoelen
• mensen kunnen lezen, maar tegelijk twijfelen aan mijn eigen intuïtie
• empathie en medeleven, het begrijpen waarom mensen doen wat ze doen
• nooit echt in de groep passen
• altijd net iets anders zijn
• een lage sociale batterij hebben, die regelmatig moet opgeladen worden
• … .

En verder?

• de maan heeft een grote aantrekkingskracht op me
• ik beschik over een stevige veerkracht, maar ben tegelijkertijd ook een wandelende paradox

Niemand die me kent zal me tegenspreken – er zijn vele vinkjes afgecheckt. Toch confronteerde één specifiek stuk uit dat rapport me. Ik deel het hieronder met jullie:

You love people not just for who they are, but for who you sense they could become — and that’s a rare, generous way to love someone. It’s also the same gift that shapes everything else about your Purple energy, turned toward the people closest to you: you see so much, so early, in everyone around you. The paradox is that this same depth can pull your attention toward who someone might become, before you’ve fully arrived at who they already are, right now, in front of you.

Een mooie gave, toch? Potentieel zien in mensen en hen daarvoor graag zien. Dus eigenlijk van iemand houden voordat die de beste versie van zichzelf is. Heel tof. Tot de overdenker die ik ben dat begon te overdenken en bleef vasthangen aan het stuk:

“The paradox is that this same depth can pull your attention toward who someone might become, before you’ve fully arrived at who they already are, right now, in front of you.”

Anders gezegd: het paradoxale van deze gave is dat ik zo ingenomen ben door wie de persoon kan worden, dat ik vergeet te kijken naar wie de persoon nu is. In zijn volledigheid, met goeie en slechte kanten.

Zo uitgeschreven klinkt het best confronterend. Want hoe vaak heb ik iemands huidige realiteit opzij geschoven voor de mooie toekomstbelofte die ik zie? Het is een benauwende gedachte. Alsof de huidige ‘ik’ van een persoon niet goed genoeg is voor mij.

Ik zet altijd in op groei. Persoonlijke groei voor mezelf, maar ook bij anderen. Zeker op het werk wil ik dat de mensen waarmee ik samenwerk inzetten op hun eigen ontwikkeling. En soms moet ik mezelf bewust afremmen en zeggen: het is oké dat ze even status quo blijven. (Eigenlijk zou ik dat gerust ook eens wat vaker tegen mezelf mogen zeggen).

Toen ik in 2024 doorgroeide naar manager, kreeg ik de kans om de teamleads voor mijn perimeter zelf te kiezen. Dat was precies zo’n moment waarop ik vooral het potentieel zag. Ik gaf drie mensen uit mijn eigen team de kans om te groeien en hun potentieel waar te maken.

Tot er begin dit jaar een vertrek plaatsvond dat ik als mijn eigen falen beschouwde. Eén van de teamleads had besloten om te kiezen voor een ander pad. Hij had al een mooie groeiperiode doorstaan en was ook door moeilijke momenten geraakt. Ik ging meteen bij mezelf op zoek waar ik tekort geschoten was. Had ik hem onvoldoende ondersteuning gegeven? Legde ik te veel werkdruk bij hem? Beschermde ik hem niet genoeg?

Vanop een afstand gezien en met die nieuwe spiegel kan ik niet anders dan mij afvragen of het niet gewoon lag aan het feit dat ik verliefd was op zijn potentieel, en hem té vroeg, té snel wou laten doorgroeien. Want ik zag een jonge kerel die ooit zeker manager wordt, misschien zelfs meer. Maar vergat ik te zien wie hij op dat moment werkelijk was? Wat hij in het ‘nu’ nodig had om ooit zo ver te geraken?

Ga ik mezelf nu beloven deze ‘fout’ niet meer te maken? Natuurlijk niet. Want soms móét je voor iemand deuren openen en ze figuurlijk door die deur duwen. Het gouden kooitje waarin we ons nestelen is zo gevaarlijk voor onze ziel.

Als je me vraagt wat ik ga doen met het besef dat ik sommige mensen misschien alleen maar in mijn hart sluit vanwege hun potentieel? Geen idee, ik weet het oprecht niet. Misschien klopt het helemaal niet en bedenk ik dit gewoon omdat ik één voorbeeld heb. Misschien doe ik nu aan self-fulfilling prophecy. Want daar zijn wij, mensen, toch ook goed in?