Tiernnadrui: Zowel de stilte voor de storm, als de storm!

Ik ben al veel creatieve projecten gestart zonder zonder ze echt af te werken. WIP’s of work in progress. En nu heb ik weer zo een project dat ik misschien nooit afwerk, maar waar ik misschien wel een deel van wil delen… Omdat het me niet loslaat.

De waarheid is: ik waag er mij nu aan om iets echt in boekvorm te steken, in plaats van die fantasie maar gewoon in mijn hoofd te laten zitten en te laten rondspoken.

Want tussen alle spreadsheets, professionele deadlines en de waan van de dag door, is er een Brusselse zijstraat in mijn hoofd gaan wonen. Geen hypermoderne, glazen kantooromgeving, maar een vergeten hoekje in de stad waar de middaglucht koud en vochtig is, waar de geur van verse verf zich mengt met het stof van oud papier, en waar een nieuw uithangbord aan de gevel hangt te blinken: Stephen’s Wicked Books. Een plek waar de tijd vertraagt, waar een analoge platenspeler in de hoek staat te draaien, en waar de scheidslijn tussen controle en overgave flinterdun is.

Als je me vraagt hoe het precies begon? Ik heb geen idee. Er was niet één specifiek moment, geen strak omlijnd plan. Dat kan misschien de oorzaak zijn waarom ik creatieve projecten nooit echt volledig afwerk: een gebrek aan plan. Het begon eerder als een onderstroom. Een vaag beeld van twee personages die elkaars tegenpolen zijn, maar die allebei worstelen met de brokstukken van hun leven. Ze kwamen tot leven terwijl het clicky geluid van mijn toetsenbord op een razend ritme vooruitging. En voor ik het wist, begonnen ze dialogen te voeren.

Achter de schermen ben ik hun contouren heel voorzichtig aan het schetsen. Ze zijn meer dan letters op een scherm geworden; ze dragen een hele psychologie, een geschiedenis en een specifieke energie met zich mee. Dit zijn de twee protagonisten die mijn hoofd hebben gekaapt:

Stephen De Roos: De Analoge Rationalist

Een 48-jarige autoriteit in de Brusselse zakenwereld. Stephen is de personificatie van beheersing, structuur en precisie. Met zijn 1m90 domineert hij boardrooms door een kalme, bijna klinische aanwezigheid. Hij gelooft in wat hij kan zien, meten en analyseren. Voor hem is het leven een opeenvolging van logische oorzaken en gevolgen, een raderwerk waarin emotie slechts een storende factor is.

Zijn blik is onverstoorbaar achter een modern, donkergerand montuur. Hij ziet patronen waar anderen chaos zien, maar hij mist nog de bezieling achter die patronen. Zijn enige, subtiele rebellie tegen de digitale vluchtigheid is zijn liefde voor puur, tastbaar vakmanschap: vintage Leica-camera’s, de mechanische hartslag van een horloge, en vinylplaten. Het is tastbaar, logisch en echt. In tegenstelling tot de “zweverige” wereld die hij nog niet begrijpt. Hij is een galante heer van de oude stempel, wiens hoffelijkheid geen masker is, maar een integraal onderdeel van zijn structuur. Hij drinkt nooit alcohol; hij heeft zijn eigen scherpte nodig om de wereld in de hand te houden.

“De wereld is een raderwerk. Als je de mechanica begrijpt, begrijp je de uitkomst. Emotie en toeval zijn simpelweg variabelen die we nog niet correct hebben berekend.”

Lilibet: De Soevereine Paradox

De vrouw die de logica van de zakenwereld beheerste als CEO van Lumi-Tech, om die vervolgens met een glimlach achter zich te laten. Met haar 1m55 en haar weelderige vormen is zij het levende bewijs dat autoriteit niets te maken heeft met fysieke omvang. Zij is de enige variabele die Stephen met geen enkele spreadsheet kan isoleren.

Haar verschijning breekt met elke corporate code: vlammende, rode krullen en ogen die elk een eigen verhaal vertellen, één hemelsblauw met een groene zweem, het andere diepgroen. Het is een blik die dwars door Stephens rationele schild heen kijkt. Als jonge weduwe en wees heeft ze een innerlijk fundament gebouwd dat onwankelbaar is. Ze begrijpt dat er krachten zijn die je niet in data kunt vangen. Ze is de katalysator die Stephen zal dwingen zijn veilige, berekende wereld te verlaten.

“Sommige deuren gaan niet open met een sleutel of een contract, Stephen. Sommige deuren gaan pas open als je durft toe te geven dat je niet alles kunt verklaren.”

Wat de plannen zijn? Die veranderen met de dag. Soms wil ik de chaos in mijn hoofd dwingen in een strak, overzichtelijk schema van dertien hoofdstukken. Een slow-burn verhaal waarin hun werelden: boardroom versus mystiek, ratio versus intuïtie; langzaam en pijnlijk in elkaar overvloeien. Ik wil bouwen aan die onderhuidse spanning, de psychologische schaakmat waarin ze elkaar telkens proberen te zetten.

En soms, zoals vandaag, vechten de personages zo hard terug op papier dat de hele boel op de kop gaat. Dan weigeren ze braaf hun script te volgen. Dan teleporteren ze zich door de ruimte, breken ze uit hun administratieve spagaten en dwingen ze mij om de logica even volledig los te laten.

Vandaag dwongen ze me om de spreadsheets en de aktes te verscheuren en de rauwe realiteit op tafel te smijten. Het plan is dan ook om vanaf nu regelmatig updates te posten over hun proces. Geen gepolijste marketing, maar een eerlijke blik achter de schermen van een verhaal dat zich simpelweg weigert te laten temmen.

Als kleine eerste teaser, een ongepolijst fragment van een geladen ontmoeting. Een gesprek aan een stoffige Brusselse toonbank, ergens tussen de verfdozen en het rondslingerende karton. Stephen probeert Lilibet te overbluffen met de kille data van zijn due diligence-onderzoek en notariële aktes. Maar het leven (en de dood) laat zich niet in tabellen gieten:

“Je zegt dat ik hier ‘thuiskom’. Maar volgens mijn administratie sta ik simpelweg in een commercieel pand dat op veertien maart is geregistreerd op jouw naam: Lilibet Rozelaar. Geen mystiek, geen onderstroom. Gewoon een handtekening op een notariële akte, voor een pand dat nog geen bestemming had. Waarom staat mijn naam dan in godsnaam op die gevel?”

Ik hief mijn hoofd op en keek hem recht aan. Mijn blik was nu harder, scherper, ontdaan van de speelse mystiek van daarnet.

“In die periode had het pand op papier inderdaad nog geen bestemming. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Terwijl jij en jouw advocaten, meneer de directeur, mijn financiële leven aan het uitspitten waren… was ik bezig met het regelen van de begrafenis en de nalatenschap van mijn echtgenoot.”

Wordt het ooit een afgewerkt boek in een winkelrek? Misschien. Misschien blijft het een van die vele WIP’s die zachtjes in de onderstroom blijven drijven. Maar vanaf nu mag het hier op de blog in elk geval ademen. Voor vandaag hebben Stephen en Lilibet het gevecht om de pen gewonnen. En dat is ook al heel wat.