Tiernnadrui: Zowel de stilte voor de storm, als de storm!

📖 Lees je liever later of op je e-reader?

Sla dit artikel op via Instapaper om het in alle rust te lezen wanneer het jou uitkomt.

Een blik op de vroege fundamenten van Throne of Glass

Spoiler alert: Deze recensie duikt diep in de gebeurtenissen en plotwendingen van Throne of Glass, Crown of Midnight en The Assassin’s Blade. Bevat grote spoilers voor wie de eerste boeken nog niet heeft gelezen!

Wie aan Throne of Glass begint, verwacht een meedogenloze legende. De gevreesde moordenaar van Adarlan, koud en berekend. Toch zat ik tijdens het lezen regelmatig met gefronste wenkbrauwen.

De verklaring is simpel: ik keek naar haar door een volwassen bril, terwijl Celaena Sardothien in onze wereld gewoon nog een tiener zou zijn. Een achttienjarige met dodelijke reflexen, dat zeker, maar emotioneel gezien vooral een jonge vrouw vol grillen, overmoed en intense tegenstrijdigheden.

Zodra je het tienerfilter toepast, vallen de verhalen beter op hun plek. Tijd om dieper in te zoomen op de gebeurtenissen die deze eerste fase vormgeven.

Throne of Glass: Tussen gruwel, koninklijke herkenning en oude magie

Het eerste boek zet de toon met een competitie die van meet af aan onmenselijk aanvoelt. Er hangt onmiddellijk een beklemmende, gruwelijke sfeer in het glazen kasteel; je voelt op je klompen aan dat er iets speelt dat het normale verstand te boven gaat.

Te midden van die duisternis zijn er twee verhaallijnen die het boek dragen:

• De band met Nehemia: De vriendschap tussen Celaena en Nehemia brengt broodnodige warmte en gelaagdheid. Zonder dat het er vingerdik bovenop ligt, voel je in hun dynamiek meteen een stilzwijgende, koninklijke herkenning. Twee jonge vrouwen die een gigantisch gewicht op hun schouders dragen.
• Het Elena-plot: De verschijning van koningin Elena in de verborgen tombe en de magie rond het Oog van Elena was een absoluut hoogtepunt. Die echo’s uit het verleden (geesten en voorouders die vanuit de schaduwen magische hulp bieden) gaven het verhaal een fascinerende, bijna gotische diepgang. Dit smaakte meteen naar meer en had wat mij betreft zelfs verder uitgediept mogen worden.

Wat de romances betreft: de fling met kroonprins Dorian voelde overbodig, bijna een verplicht nummertje om een driehoek te creëren. Een oprechte, hechte vriendschap tussen hen tweeën had het fundament veel sterker gemaakt.

Crown of Midnight: Menselijkheid, verraad en een gebroken verbond

In het tweede deel krijgt Celaena’s personage eindelijk wat meer ademruimte. Haar besluit om haar doelwitten niet te vermoorden maar heimelijk te laten ontsnappen, was een zalige zet. Het pelt die harde mythe af en toont de mens achter Adarlan’s Assassin.

Celaena toont haar kwetsbaarheid door dit geheim met Nehemia te delen, maar stuit op een muur. Het besef dat Nehemia haar niet voldoende vertrouwde om haar eigen geheimen prijs te geven, snijdt diep.

En dan volgt de mokerslag:

• Het verlies van Nehemia: Haar dood was ronduit hartverscheurend. Op dit punt in de reeks voelt het bijna onbegrijpelijk waarom ze moest sterven. Dat haar dood vervolgens zó in scène wordt gezet dat de band tussen Chaol en Celaena definitief breekt, voelt bitter. (Wie weet valt dat puzzelstukje in latere delen op zijn plek, maar hier deed het pijn.)
• Het portaal en de onthulling: De scène bij het portaal, waarin haar Fae-aard eindelijk naar de oppervlakte breekt, voelde als een bevrijdend “eindelijk!”. Dat uitgerekend Chaol, en niet Dorian, aan de kade ontdekt wie ze werkelijk is, maakt het tragische einde van hun romance alleen maar onbegrijpelijker. Hun chemie klopte, en dat maakt het afscheid pijnlijk geladen.

The Assassin’s Blade: Diepgang met een commercieel randje

De novellebundel las ik na de eerste twee boeken. Volgens Google en andere lezers het ideale moment om deze te lezen. Veranderde het mijn ergernis over Celaena’s tienergedrag? Nee, ik ergerde me er in de novelles even hard aan.

De verhalen tonen haar verleden op een mooie, sfeervolle manier. Echt nieuwe feiten leer je niet, maar de bestaande lijnen worden netjes ingekleurd.

• Het hoogtepunt: Haar verblijf bij de Silent Assassins in de Rode Woestijn sprong er met kop en schouders bovenuit. Daar zag je voor het eerst een vlaag van volwassen worden, focus en innerlijke rust ontstaan.
• De valstrik van Arobynn: Het jammere aan de bundel is hoe lang Celaena blijft dralen en twijfelen over haar gevoelens voor Sam Cortland. De uiteindelijke, fatale valstrik van Arobynn had net zo hard gewerkt als ze eerder voor elkaar hadden gekozen. Hier voel je de hand van Sarah J. Maas die iets te braaf de mainstream “Young Adult-trope lijstjes” aan het afvinken was.

Bovendien blijft er een detail wringen: de koning benadert haar van dichtbij en persoonlijk om haar te ondervragen waarna hij haar naar Endovier stuurt, terwijl hij haar in het eerste boek plots niet lijkt te herkennen.

De balans

Ondanks de tienerstreken, de soms geforceerde romantische drama’s en de kleine continuïteitsfoutjes, staat de wereld als een huis. Het glazen kasteel op de oude ruïnes, de Wyrdtekens, de gelaagde magie en het besef dat Aelin nu echt moet opstaan: het smaakt zeker naar meer.

Soms moet je de dodelijke mythe even loslaten om het zoekende meisje erachter te zien struikelen, en dat maakt het stiekem best een fascinerende reis.